ارزيابي ميزان رضايتمندي زوجيت در حوزه هاي ده گانه زندگي مشترك والدين كودكان خودمانده و عادي

زمينه: مطالعات متعدد نشان داده اند والدين داراي كودك خودمانده رضايتمندي زوجيت پايين تر نسبت به والدين داراي كودك عادي و ديگر گروه هاي استثنايي دارند. بنابراين، لازم است رضايتمندي زوجيت آن ها در حوزه هاي مختلف بيشتر مورد بررسي قرار گيرد و عواملي كه در كاهش اين رضايت اثرگذار بوده اند بويژه در ميان والدين با كودكان خودمانده با نگاه دقيق تري بررسي شوند. هدف: هدف پژوهش حاضر ارزيابي ميزان رضايتمندي زوجيت در حوزه هاي ده گانه زندگي مشترك والدين كودكان خودمانده و عادي بود. روش: طرح پژوهش حاضر در اين مطالعه از نوع علي مقايسه اي بود. جامعه پژوهش حاضر شامل؛ والدين كودكان خودمانده و عادي اعم از پدران و مادران در شهر تهران بود. جهت تكميل پرسشنامه ها 80 نفر در نمونه باليني و 80 نفر در نمونه عادي مورد آزمون قرار گرفتند. نمونه گيري پژوهش در والدين كودكان خودمانده نمونه گيري در دسترس و در والدين كودكان عادي نمونه گيري تصادفي بود. ابزار استفاده شده در اين پژوهش مقياس رضايتمندي زوجيت افروز (1394) بود كه اين مقياس (از طريق ارسال پستي) توسط والدين كودكان خودمانده و والدين كودكان عادي تكميل شد. داده هاي حاصل از پژوهش با استفاده از روش هاي آمار توصيفي و تحليل كواريانس تك متغيري و تحليل كواريانس چند متغيري با بهره گيري از نرم افزار SPSS - 26 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: با توجه به آماره F، اثر اصلي گروه عضويت كودكان (خودمانده و عادي) بر رضايت مندي زناشويي با كنترل متغيرهاي مخدوشگر معنادار بود (P 0.001).بنابراين تفاوت معناداري بين ميزان رضايتمندي زناشويي والدين كودكان خودمانده و عادي وجود دارد؛ و ميزان تأثير آن برابر0/915 است. نتيجه‌گيري: والدين داراي كودكان خودمانده در مقايسه با والدين كودكان عادي مشكلات بيشتري در تمامي حوزه هاي زناشويي دارند.