مؤلفه هاي يك درمان مؤثر براي اختلال دوقطبي؛ يك مطالعه ي كيفي

زمينه: اختلال دوقطبي يكي از پيچيده ترين اختلالات روان پزشكي است. از سويي مدل هاي مختلف نظري بر سازه هاي متفاوتي تأكيد دارند و نقص هاي جدي در اين حوزه وجود دارد و از سويي ديگر، درمان هاي روانشناختي اختلال دوقطبي صرفا به عنوان مكمل به درمان هاي زيستي الحاق مي شوند. ازاين رو پرداختن به اين حوزه، از اهميت حياتي برخوردار است. هدف: هدف از اين مطالعه استخراج مؤلفه هاي مؤثر درماني مبتني بر تجارب زيسته ي افراد دوقطبي بود. روش: براي انجام اين پژوهش از روش كيفي از نوع پديدارشناختي استفاده شد. داده ها با استفاده از مصاحبه نيمه ساختاريافته و نمونه گيري هدفمند از نوع معيار جمع آوري شد. با 9 مشاركت كننده مبتلا به اختلال طيف دوقطبي (صرفنظر از نوع آن) مصاحبه شد. با انجام مصاحبه ها و استخراج تجارب زيسته، مضامين استخراج شدند. يافته ها: در اين مطالعه 5 مضمون سازمان دهنده استخراج شد. مضمون هاي سازمان دهنده عبارت بودند از: سبك زندگي (خواب و بيداري، روتين داشتن زندگي، اهداف و ارزش ها در زندگي، و تبعيت دارويي)، ارتباط اجتماعي (فرافكني مسئوليت خود به ديگري، درك نشدن توسط ديگري، طرد شدگي، تحقير شدگي)، شناخت و باورهاي ناكارآمد (كمال گرايي، رقابت طلبي، بي نيازي به ديگري، فاجعه انگاري، و حرمت خود وابسته)، مهارت هاي زندگي (حل مسأله، كنترل خشم، و مديريت استرس)، و آموزش رواني (علائم بيماري، علل بيماري، و پيگيري درمان بيماري). اين مضامين سازمان دهنده، در اصل همان مؤلفه هاي اصلي هستند كه مي توانند به شكل دادن يك درمان مؤثر كمك كنند. نتيجه‌گيري: براي يك درمان مؤثر فرد مبتلا به اختلال دوقطبي بايد رويكرد چند بعدي را اتخاذ كرد و مداخله بايد در چند محور صورت گيرد. اين درمان نيازمند مشاركت فعال درمانگر و بيمار است. انجام پژوهش هاي طولي، كيفي و آزمايشي بيشتر پيشنهاد مي شود.