مقايسه اثربخشي آموزش مبتني بر پذيرش و تعهد (ACT) و آموزش مبتني بر رويكرد بر ساخت‌گرايي بر جهت گيري مسير شغلي متنوع كاركنان پيماني

زمينه: در دنيايي كه پديدۀ شغل زدايي به‌ سرعت در حال گسترش است، تمايل به سرمايه‌گذاري‌هاي مداوم در مسير شغلي متنوع كه منجر به صرفه جويي در سرمايه‌هاي انساني، اجتماعي و روانشناختي افراد خواهد داشت امري ضروري است. هدف: هدف از پژوهش حاضر، مقايسه اثربخشي مشاوره مبتني بر پذيرش و تعهد (ACT) و مشاوره مبتني بر رويكرد برساخت‌گرايي بر جهت گيري مسير شغلي متنوع كاركنان پيماني يك شركت صنعتي بود. روش: روش پژوهش كنوني آزمايشي با طرح پيش آزمون - پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري، شامل كليه كاركنان پيماني نيروگاه حرارتي شهرستان شازند بودكه 36 نفر از آن ها به شيوۀ نمونه گيري تصادفي انتخاب و با گمارش تصادفي در دو گروه آزمايش و يك گروه گواه (هر گروه 12 نفر) قرار گرفتند. گروه هاي آزمايش، طي هشت جلسه بصورت هفتگي، تحت آموزش مبتني بر تعهد و پذيرش (ACT) و نيز آموزش مبتني بر رويكرد برساخت گرايي قرار گرفتند. داده ها با استفاده از پرسشنامه نگرش مسير شغلي متنوع (PCAS) گردآوري و از طريق تحليل واريانس و آزمون مقايسۀ زوجي بن فروني مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته ها: يافته هاي پژوهش نشان داد كه هم آموزش مبتني بر پذيرش و تعهد (ACT) و هم آموزش مبتني بر رويكرد برساختگرايي در شكل گيري جهت گيري مسير شغلي متنوع كاركنان پيماني در خرده مقياس هاي ودجهت دهي مديريت مسير شغلي 42/61 =F و 0/001 P و برانگيختگي ارزشي 39/78 =F و 0/001 P اثر معنادار دارد. همچنين، تفاوت معناداري بين دو نوع مداخله وجود ندارد.نتيجه‌گيري: از يافته هاي اين پژوهش نتيجه گرفته مي شود كه هر دو نوع آموزش بسته به شرايط مي تواند توسط سازمان ها و صنايع جهت افزايش جهت گيري مسير شغلي متنوع كاركنان مورد استفاده قرار گيرد.