اثر تمرين هوازي و ملاتونين بر بيان ژن COX-2 در بافت نخاع و پاسخ‌هاي رفتاري درد نوروپاتيك در مدل موش صحرايي ديابتي

مقدمه: التهاب عصبي نقش مهمي در پيدايش بسياري از تغييرات نورولوژيك در بيماران ديابتي ايفا مي‌كند. هدف پژوهش حاضر بررسي اثر تمرين هوازي و ملاتونين بر بيان COX2 در بافت نخاع و هم‌چنين پاسخ‌هاي رفتاري به درد ناشي از نوروپاتي ديابتي در مدل موش صحرايي مي‌باشد. مواد و روش‌ها: چهل سر موش صحرايي نر ويستار ۸ هفته اي (محدوده وزني 11/3 ±204 گرم) به‌طور تصادفي در پنج گروه 8 سري، شامل: نوروپاتي ديابتي (تزريق درون صفاقي 50 ميلي‌گرم استرپتوزوسين/كيلوگرم وزن بدن)، نوروپاتي ديابتي و مصرف ملاتونين (تزريق10 ميلي‌گرم ملاتونين/كيلوگرم وزن بدن، روزانه به مدت 6 هفته)، نوروپاتي ديابتي و تمرين (30 دقيقه تمرين هوازي با شدت 15 متر در دقيقه، 5 روز در هفته به مدت 6 هفته)، نوروپاتي ديابتي همراه با مصرف ملاتونين و تمرين، و شاهد قرار گرفتند. پس از تأييد ايجاد نوروپاتي ديابتي توسط آزمون‌هاي رفتاري، برنامه ي تمرين و مصرف مكمل اجرا گرديد. ميزان بيان ژن COX2 در بافت نخاع با روش Realtime PCR اندازه‌گيري شد. از آزمون آناليز واريانس يك‌راهه و آزمون تعقيبي توكي براي تحليل آماري استفاده گرديد. يافته ها: تمرين و ملاتونين موجب كاهش حساسيت سيستم عصبي به هايپرآلژزيا حرارتي و آلودينياي مكانيكي در گروه‌هاي نوروپاتي ديابتي همراه با تمرين و ملاتونين گرديد (0/026=P). تمرين هوازي به همراه ملاتونين باعث كاهش معني‌دار ميزان بيان ژن COX2 نسبت به گروه نوروپاتي ديابتي شد (0/001=P). نتيجه گيري: تمرين هوازي همراه با تزريق ملاتونين مي‌تواند ميزان بيان ژن COX2 را كاهش و حساسيت نوسيسپتورها به عوامل درد زا را بهبود بخشد. پيشنهاد مي شود از تمرين هوازي به همراه مصرف ملاتونين به‌منظور كاهش درد نوروپاتيك استفاده شود.