معناي تلويحي ادوات ربطي در قرآن كريم با تكيه بر اصل مشاركت

يكي از اساسي‌ترين ابعاد زبان بشري جهت پيشبرد امور انساني استفاده از معناي تلويحي است كه در حوزۀ فرازبان يا دانش كاربردشناسي به آن توجه مي‌شود. بر اين اساس وجود معاني تلويحي در متن قرآن امري اجتناب‌ناپذير و انكارناشدني است چه خداوند در زبان تجلي كرده و با همين زبان بشري سخن گفته است. بدين تصور نوشتار حاضر با تكيه بر روش توصيفي تحليلي و كاربست نظريۀ كاربردشناختي تلويح، تلاش كرده است تا اين پيش‌فرض را كه در قرآن كريم هر نوع رعايت و يا عدم رعايت قواعد مشاركت در كاربست ادوات ربطي، به دليل بيش‌رمزگذاري، داراي معنايي تلويحي تلقي مي‌شود، به اثبات برساند. ‌بررسي داده‌هاي قرآني نشان مي‌دهد كه معناي ادوات ربطي در پاره‌گفت‌ها و جمله‌هاي قرآن تنها با توجه به صورت و ساخت آن‌ها قابل فهم نيست بلكه براي درك كامل منظور اصلي از كاربست آن‌ها بايد به عواملي چون بافت، هم‌متن، روابط بينامتني، مولفه‌هاي معناساز ادوات ربطي و دانش پس‌زمينه‌اي توجه كرد.