بررسي شيوع خوددرماني و عوامل مرتبط با آن در زنان ايراني: يك مطالعه مرور سيستماتيك

مقدمه: خوددرماني، يك نگراني قابل توجه در سطح جهاني است. بررسي مصرف خودسرانه دارو در جمعيت زنان به‌دليل واقع شدن در دوران‌هاي حساسي همچون بارداري و شيردهي بيش از پيش ضروري به‌نظر مي‌رسد. مطالعه سيستماتيك حاضر با هدف بررسي شيوع خوددرماني و عوامل مرتبط با آن در زنان ايراني صورت گرفت.روش‌كار: در اين مطالعه جهت يافتن مقالات مرتبط، پايگاه‌هاي اطلاعاتي بين‌المللي pubmed، web of science، Scopus، science direct، google scholar، Cochran libraryو پايگاه‌هاي اطلاعاتي ملي همچون SID و magiran با استفاده از كلمات كليدي شامل selfmedication، epidemiology، Drug women، prevalence با عملگرهاي بولين AND و OR بدون محدوديت زماني و به زبان انگليسي و فارسي مورد بررسي قرار گرفتند. در نهايت دو پژوهشگر به‌طور مستقل مقالات را جهت ارزيابي كيفيت (با استفاده از چك‌ليست NOS ) و استخراج داده هاي اصلي آنها مورد بررسي قرار دادند.يافته ها: 13 مقاله با حجم نمونه كلي 5802 نفر مورد ارزيابي قرار گرفت. سال انتشار مقالات از 2008 تا 2020 بود و تمامي از نوع مطالعات مقطعي بودند. نتايج نشان داد كه شيوع خوددرماني در زنان ايراني نسبتاً بالا و حدود 49.15% مي باشد و جزئي بودن مشكل و بيماري، اعتقاد به بي ضرر بودن خوددرماني، مهم تلقي نكردن بيماري، تجربه قبلي بيماري و بالا بودن هزينه ويزيت پزشك، از مهم‌ترين دلايل خوددرماني در زنان ايراني هستند.نتيجه گيري: خوددرماني در بين زنان از شيوع نسبتاً بالايي برخوردار بوده و نياز به مداخلات مؤثري براي كاهش و پيشگيري از خوددرماني مي باشد. ارائه اطلاعات مورد نياز و افزايش آگاهي زنان در مورد عوارض ناشي از خوددرماني نيز بايد مورد توجه قرار گيرد.