بررسي تطبيقي معيار‌هاي كرامت انساني به عنوان يكي از ويژگي‌هاي شهر مطلوب اسلامي در محله‌هاي نوساز و قديمي (مورد پژوهشي: محله‌هاي حكيميه و خيابان ايران شهر تهران)

كرامت انساني، به معناي ارج نهادن به گوهر و وجود انسان به‌عنوان برترين مخلوق خداوند است. اين مفهوم مي‌تواند در برنامه‌ها و مداخلات شهرسازان، تعبيري فضايي پيدا كند. براي نمونه به نظر مي‌رسد بتوان ميان محلاتي كه سطح بالاتري از كرامت انساني را براي ساكنان و بهره‌وران خود قائل مي‌شوند؛ و محلاتي كه كمتر اين معيار را محقق مي‌كنند؛ تمايز قائل شد. اين پژوهش با بررسي يك نمونه محله‌ي قديمي و يك نمونه محله‌ي نوساز درصدد است كه بتواند به اين پرسش پاسخ دهد كه آيا محلات جديدالتاسيس توانسته‌ اند دست‌كم به اندازه محلات قديمي در حفظ كرامت انساني موفق باشند؟ اين پژوهش از نوع توسعه ‌اي بوده و روش تحقيق آن تطبيقي است. براي اين منظور، نخست معيارهاي كرامت انساني با استناد به آراي علماي مسلمان و آثار انديشمندان غيرمسلمان تبيين مي‌گردد. سپس براي سنجش هر يك از معيارهاي كرامت انساني، تعدادي گويه و سوال تدوين شده كه پرسشنامه‌اي نيمه‌ساخت‌يافته را تشكيل مي دهند. پس از تأييد روايي و پايايي، اين پرسش‌نامه در دو محله به صورت تطبيقي سنجيده مي‌شود. نتايج حاصل از پيمايش نشان مي ‌دهد معيارهاي كرامت انساني در محله سنتي و قديمي خيابان ايران بيشتر از محله جديد و نوساز حكيميه محقق شده است.