تحليل كيفي ناسزاگويي در خرده فرهنگ جوانان : عادت واره يا پديده اي بازدارنده در برابر توسعه اجتماعي -فرهنگي

موضوع مقاله حاضر، ناسزاگويي، بدزباني و افزايش خشونت در گفتار است. در فرايند توسعه اجتماعي -فرهنگي، همزمان با تغيير و دگرگوني، ناسازگاري اخلاقي در سطح عمومي جامعه، يكي از شيوه ‌هايي است كه افراد از طريق آن مي‌توانند مخالفت خود را با ساختار اجتماعي نشان دهند. بررسي بهنجار شدن ناسزاگويي و بدزباني در خرده فرهنگ جوانان به مثابه عادت واره، هدف اصلي اين مقاله خواهد بود. سوال اصلي مقاله اين است كه چه عواملي موجب شكل گيري و رواج پديده ناسزاگويي در جوانان مي گردند ؟ اهميت فراوان خشونت و پرخاشگري، با تاكيد بر لايه‌هاي زيرين خشونت، بويژه ناسزاگويي و افزايش خشونت در گفتار؛ مورد توجه و مطالعه انديشمندان و علماي حوزه هاي مختلف از جمله جامعه شناسي، روان شناسي، مطالعات فرهنگي و ... قرار گرفته است. نويسندگان در اين مقاله ضمن مروري بر فضاي مفهومي موضوع و نظريه هاي مرتبط با آن، ديدگاه هاي بورديو ( با تاكيد بر سرمايه فرهنگي ، ميدان و عادت واره) و فيسك را مورد توجه قرار داده اند. داده هاي اين مطالعه به روش كيفي و با روش نمونه گيري گلوله برفي و تكيه بر (11 مورد) مصاحبه عميق، جمع آوري گرديد. نتايج حاكي از آن است كه، در خرده فرهنگ جوانان، ناسزاگويي، بيشتر براي سرگرمي و قلدري ناشي از بيكاري، آزاد كردن انرژي هاي سركوب شده و عدم امكانات مناسب براي به كار گيري آنها، و عواملي كه خود برگرفته از وضعيت نامناسب خانواده ها با توجه به ميزان تاثير پذيري از سرمايه هاي فرهنگي، اجتماعي و اقتصادي جوانان است شكل گرفته اند، در فرد دروني شده و به جامعه باز گردانده مي شوند و نهايتا به عنوان نيروي بازدارنده در برابر توسعه اجتماعي -فرهنگي عمل مي نمايند.