شيوع واكنش‌هاي آلرژيك ناشي از آلرژن‌هاي محيط دندان‌پزشكي، گزارش شده ميان كاركنان دندان‌پزشكي

مقدمه: با افزايش استفاده از خدمات دندان‌پزشكي و به طبع آن افزايش به كارگيري مواد مختلف، شيوع واكنش‌هاي آلرژيك عليه اين مواد با افزايش رو به رو بوده است. در اين شرايط، تشخيص واكنش‌هاي آلرژيك و شيوع آن در ميان دندان‌پزشكان اهميت پيدا مي‌كند. هدف اين مطالعه، بررسي ميزان شيوع واكنش‌هاي آلرژيك به مواد دندان‌پزشكي در دانشجويان، دستياران و اعضاي هيأت علمي دانشكده‌ي دندان‌پزشكي اصفهان بود. مواد و روش‌ها: مطالعه‌ي توصيفي- تحليلي از نوع مقطعي حاضر در دانشكده‌ي دندان‌پزشكي اصفهان در سال 1397 با استفاده از فرم جمع‌آوري اطلاعات كه با راهنمايي اساتيد و همكاري گروه ايمونولوژي دانشكده‌ي پزشكي تهيه گرديد، بر روي دانشجويان باليني، دستياران و اعضاي هيأت علمي دانشكده‌ي دندان‌پزشكي انجام شد. در نهايت داده‌ها با روش‌هاي آمار توصيفي، آزمون Chi-Square مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت (0.05 p value). يافته‌ها: از بين 200 نفر شركت‌كننده (152 دانشجو، 23 دستيار و 25 اعضاي هيأت علمي) 64 درصد از كل افراد، حداقل يك بار در محيط كار دندان‌پزشكي واكنش آلرژيك داشتند (در بين دانشجويان، 69.1 درصد، دستياران، 40.7 درصد و اعضاي هيأت علمي، 56 درصد). شايع‌ترين واكنش آلرژيك خارش پوست، كهير و واكنش‌هاي تنفسي بودند. بخش‌هاي پركلينيك، بيشترين شيوع واكنش‌هاي آلرژيك را داشتند (0.003 = p value). نتيجه‌گيري: شيوع واكنش‌هاي آلرژيك ناشي از آلرژن‌هاي محيط كار دندان‌پزشكي بسيار حائز اهميت بوده و شايع‌ترين واكنش‌ها، واكنش‌هاي پوستي و بعد از آن واكنش‌هاي تنفسي هستند. همچنين بيشترين آلرژي به مواد دندان‌پزشكي مربوط به دستكش لاتكس بود.