سالمندي، جنسيت و رويكرد تلاقي؛ سالمندي در مطالعات فرهنگي و جنسيت

سالمندي را مي توان از چشم اندازهاي نظري مختلف مورد مطالعه قرار داد. در اين مقاله، نگارنده با اتخاذ رويكرد سالمندشناسي فرهنگي، توضيحي از سالمندي در نظريه هاي فمينيستي، تلاقي و پست مدرن با هدف ارتقاء دانش مفهومي و نظري در مطالعات سالمندي ارائه مي دهد. سالمندشناسي فرهنگي، فمينيستي و پست مدرن، تنوع، تكثر و پيچيدگي هاي تجربه سالمندي را نشان مي دهند و با اتخاذ چنين رويكردي در مطالعات سالمندي مي توان به فهم صداها، روايت ها و تجربه زيسته گروه هاي متنوع، آسيب پذير و در حاشيه سالمندان دست يافت. اين رويكردها روايت گر سالمندي سيال، متكثر و چندگانه است. تجربه سالمندي در جامعه ايراني نيز حكايت گر تجربه اي ناهمگون، نابرابر و متكثر است و نمي توان از سالمندي يكدست و يك شكل در جامعه ايراني صحبت كرد بلكه سالمندي در ايران پديده اي اجتماعي و نابرابر است. سالمندي نه تنها مبتني بر تفاوت هاي جنسيتي، تجربه اي متكثر است، بلكه سالمندي در تلاقي جنسيت با ساير مولفه هاي اجتماعي چون موقعيت طبقاتي، وضعيت سلامتي و تفاوت هاي قوميتي و فرهنگي نيز به شكل متفاوت و نابرابري تجربه مي شود؛ به گونه اي كه مي تواند محروميت، نابرابري و فرودستي مضاعفي را توليد كند. ملاحظه اين تفاوت ها و نابرابري هاي اجتماعي در تحليل موضوع سالمندي بسيار بااهميت و ضروري است و از بينش مفهومي و نظري توليد شده در اين حوزه مي توان در سياست گذاري هاي اجتماعي سالمندي بهره برد.