اثر جداسازهاي پاندولي اصطكاكي بر پاسخ لرزه اي سازه هاي مستقر بر انواع خاك ها

روش‌هاي مرسوم طراحي و مقاوم‌سازي لرزه‌اي مبتني بر افزايش ظرفيت سازه مي‌باشند. يعني ايجاد ظرفيت باربري در سازه با افزايش مقاومت و تأمين شكل‌پذيري آن صورت مي‌گيرد كه اين امر در مقاوم‌سازي بسياري از سازه‌ها امكان‌پذير نمي‌باشد. ولي در جداسازي لرزه‌اي با كاهش نياز لرزه‌اي يعني كاهش شتاب مطلق سازه و كاهش انرژي ورودي به سازه، در اثر افزايش زمان تناوب و ميرايي موجود در تراز جداسازي مي‌توان سازه را در محدوده‌اي ايمن قرار داد. از اين رو در اين مطالعه به بررسي اثر جداگرها و همچنين ارتفاع سازه هاي قرار گرفته بر انواع خاكها پرداخته شده است. به اين منظور اثرات جداگرهاي در دو ساختمان 5 و 8 طبقه در سه نوع خاك S1، S2 وS3 مورد بررسي و ارزيابي قرار مي گيرد. پس از اعتبار سنجي سازه و جداگر مطالعات رفتاري انجام، و مشخص گرديد حضور جداگرها سبب كاهش تا 20 درصدي ماكزيمم جابجايي بام و 80 درصدي ماكزيمم برش پايه در سازه 5 طبقه مي گردد. كاهش حدود 40 درصدي ماكزيمم جابجايي لغزشي جداگر در سازه 8 طبقه نسبت به 5 طبقه ، سبب كاهش اثر جداساز در جابجايي ماكزيمم در طبقات بالاتر گرديده است.