حضور اجتماعي زنان با توجه به رويكرد شهيد مطهري به حقوق فطري

حضور اجتماعي زنان از مسائل مورد مناقشه ميان انديشمندان مسلمان است. به طور كلي شاهد دو رويكرد سنت‌گرا و تجددگرا در اين حوزه هستيم، به گونه‌اي كه برخي با تمسك به رويكرد سنتي به برتري مرد بر زن در خلقت تأكيد داشته و همين را مبناي تفاوت‌هاي حقوقي دو جنس و محروميت زنان از بسياري از شئونات اجتماعي قرار داده‌اند. در نقطه مقابل گروه تجددگرا با الهام گرفتن از تفكر ليبرال غربي با اصرار بر اصول آزادي و برابري حضور حداكثري براي زنان را طلب مي‌كنند. اين مقاله گفتمان سومي بر مبناي تفكر شهيد مطهري در خصوص حضور اجتماعي زنان مبني بر دو اصل عدالت و حقوق فطري ارائه مي‌دهد. رويكرد شهيد مطهري را مي‌توان در سه مؤلفه خلاصه كرد: (الف) زن و مرد در انسانيت مشترك هستند؛ (ب) در هر دو جنس استعدادها و قابليت‌هاي فطري وجود دارد كه سعادت انسان در گرو به فعليت رساندن آنهاست؛ (ج) براي به فعليت رساندن برخي از استعدادهاي انسان احتياج به وجود فضاي فعال و رقابتي در عرصه اجتماعي است. لذا از منظر عدالت اجتماعي بايد زمينه‌هاي حضور فعالانۀ بانوان با حفظ موازين اسلامي در عرصه‌هاي مختلف علمي، اقتصادي، سياسي و اجتماعي فراهم شود. در اين پژوهش، براي يافتن ديدگاه شهيد مطهري در اين باره از روش تحليل متني بهره گرفته شده است.