نگاهي به نقش دولت در توسعه صنعتي؛ مطالعه موردي صنعت خودروسازي ايران و كره‌جنوبي

تجربه كشورهاي تازه صنعتي شده‌اي چون كره جنوبي، تايوان، سنگاپور و مالزي نقش محوري دولت در فرايند صنعتي شدن را بيش از پيش برجسته ساخته است. اما پرسش نحوه ايفاي اين نقش براي دولت مي‎باشد. ضمن اذعان به اينكه در ايران هنوز سردرگمي‌هاي بسياري درباره نقش دولت در توسعه و صنعتي‌سازي وجود دارد؛ هدف مقاله آن است تا از رهگذر رهيافت نهادي، با استفاده از روش تطبيقي و در چارچوب الگوي دولت توسعه‌گراي پيتر اوانز، به مقايسه نقش دولت در تحول و توسعه صنعت خودروسازي ايران و كره جنوبي بپردازد و به اين پرسش محوري پاسخ دهد كه چرا علي‌رغم آنكه دو كشور ايران و كره جنوبي صنعت خودروسازي خود را تقريبا به طور همزمان تاسيس نمودند اما اين صنعت در كره جنوبي گام‌هاي بسيار بلندتري نسبت به ايران برداشته و در عرصه جهاني نيز موفق‌تر عمل كرده است. يافته‌هاي مقاله مؤيد اين فرضيه است كه در ايران عدم تعادل و ناهماهنگي ميان نقش‌هاي ضروري دولت در صنعت خودروسازي، يكي از عوامل اصلي ناكارآمدي و ضعف آن در قياس با خودروسازي كره جنوبي بوده است.