رابطه بين تعلق اجتماعي و ترس از جرم در شهر اردبيل

ترس از جرم به وجود هراس، ناامني اجتماعي، دلهره و نگراني فرد نسبت به خود، خانواده، خويشاوندان، دوستان و شبكه‌هاي تعاملي (گروه‌هاي داراي پيوند نزديك) در برابر تهديدهاي محيطي (نزاع و درگيري، سرقت، قتل، مزاحمت اجتماعي و قرباني شدن آن‌ها) اشاره دارد. ترس از جرم در شهر اردبيل به دليل شيوع مسائل و آسيب‌هاي‌اجتماعي، شدت بيشتري دارد. هدف پژوهش حاضر، مطالعه رابطه بين تعلق‌اجتماعي و ترس از جرم در شهر اردبيل است. روش پژوهش از نوع پيمايش (كمي) است. حجم نمونه به‌وسيله «سمپل پو» برابر با (۲۷۸) نفر تعيين و با روش نمونه‌گيري تصادفي در بين شهروندان توزيع‌شده است. سطح روايي و پايايي شاخص­ها، نيز مورد تائيد قرارگرفته است. نتايج نشان مي‌دهد كه با كاهش تعلق‌اجتماعي، ترس از جرم در بين ساكنان نيز افزايش مي‌يابد، همچنين انسجام محلي با بتاي (-0/154-)، مشاركت محلي (0/203 -)، هويت محله‌اي (0/182-)، آگاهي اجتماعي (0/262-) و اعتماد محلي با بتاي (0/173-) تأثير معني‌داري بر ترس از جرم داشته‌اند. بر اين اساس با افزايش تعلق‌اجتماعي (ايجاد نهادهاي محلي و كاربردي اجتماعي، فضاي قابل دفاع در مجتمع مسكوني و محله ها، ايجاد هيئت‌امناي محلي و نگهبان محله، بازآفريني سرمايه اجتماعي محيطي و افزايش تعامل بين نهادهاي انتظامي، دولتي و خصوصي با ساكنان محيط، ايجاد كنترل اجتماعي نوين و دفاع جمعي از طريق تعهد اجتماعي و حساسيت جمعي به امنيت‌اجتماعي) مي‌توان ترس از جرم را كاست.