تاثير تمرين استقامتي و تناوبي با شدت بالا بر محتواي پروتئين‌هاي mTOR، CRTC1 و CRTC2 در بافت چربي زيرجلدي موش‌هاي ديابتي نوع 1 و2

مقدمه و هدف: عوامل سلولي و ملكولي زيادي در تنظيم سوخت‌و‌ساز بافت چربي دخيل هستند، كه ديابت مي‌تواند منجر به نقص عملكردي آن‌ها شود. بنابراين هدف از انجام تحقيق حاضر، تاثير تمرين استقامتي و تناوبي با شدت بالا (HIIT) بر محتواي پروتئين‌هاي mTOR، CRTC1 و CRTC2 در بافت چربي زيرجلدي موش‌هاي ديابتي نوع 1 و 2 مي‌باشد.مواد و روش ها: در اين مطالعه، 36 سر موش صحرايي نر 2 ماهه نر از نژاد اسپراگ‌داولي با ميانگين وزن 30±280 گرم انتخاب ‏شدند. پس از القاء ديابت‌هاي نوع 1 (18 سر) و 2 (18 سر) از طريق محلول استرپتوزوتوسين و نيكوتين‌‌آميد، به روش تصادفي هر نوع ديابت به 3 گروه، تمرين استقامتي، HIIT و كنترل (هر گروه 6 سر) تقسيم ‏شدند. گروه‌هاي تمريني 4 روز در هفته به‏‌مدت 4 هفته برنامه تمريني استقامتي و HIIT را انجام دادند. محتواي متغيرهاي تحقيق حاضر در بافت چربي زيرجلدي از طريق روش آزمايشگاهي وسترن بلات اندازه‌گيري شد. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS نسخه‌ي 23 و آزمون آماري آنواي يك‌طرفه و آزمون تعقيبي توكي استفاده‏ شد.نتايج: تمرين استقامتي و HIIT منجر به افزايش معني‌داري در محتواي پروتئين‌هاي mTOR (0.0001=P) و CRTC1  (0.0001=P) و CRTC2 (0.0001=P) در بافت چربي زير جلدي شد.نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد چهار هفته تمرين استقامتي و HIIT با افزايش پروتئين‌هاي تحقيق حاضر مي‌تواند بافت چربي زيرجلدي را در آزمودني‌هاي ديابتي نوع 1 و 2 تنظيم كند.