اثر ديوسجنين بر شاخص‌هاي سلامت ميتوكندري و انفيلتراسيون نوتروفيلي در آسيب كبد القاء شده با متوتركسات در موش‌ بزرگ آزمايشگاهي

مقدمه و هدف: كبد به‌عنوان بزرگ‌ترين غده بدن با وظايف متعدد است. متوتركسات سبب آسيب حاد و مزمن در كبد مي‌شود. در اين مطالعه اثر ديوسجنين به عنوان ساپوژنين استروئيدي، بر پتانسيل غشاء ميتوكندري (MMP) و فعاليت انفيلتراسيون نوتروفيلي در مدل آسيب كبد القاء شده با متوتركسات درموش بزرگ آزمايشگاهي نر بررسي شد.مواد و روش ها: تعداد 40 موش  به 5 گروه كنترل، كنترل تحت تيمار با ديوسجنين 50 mg/kg، متوتركسات با دوز 20 mg/kg (i.p) و دو گروه تحت تيمار ديوسجنين با دوزهاي     10, 50 mg/kg (گاواژ)  تقسيم شدند. با رعايت اخلاق موش‌ها بي‌هوش و پس از كشته شدن بافت كبد جدا شد. پس از تهية هموژنة بافتي فعاليت انفيلتراسيون نوتروفيلي و پتانسيل غشاء ميتوكندري سنجش شد. براي آناليز آماري داده ها از آزمون آنوواي يكطرفه و تست تعقيبي توكي استفاده شد و سطح معني داري p 0.05 مقررشد. نتايج: پتانسيل غشاء ميتوكندري در گروه متوتركسات و تحت تيمار با ديوسجنين 10 mg/kg نسبت به كنترل كاهش معني‌دار و در گروه تحت تيمار با ديوسجنين 50 mg/kg نسبت به متوتركسات افزايش معني‌دار داشت. از طرفي ميلوپراكسيداز در گروه متوتركسات و گروه تحت تيمار با ديوسجنين 10 mg/kg نسبت به گروه كنترل افزايش معني‌دار و در گروه تحت تيمار با ديوسجنين 50 mg/kg نسبت به گروه متوتركسات كاهش معني‌دار داشت. نتيجه‌گيري: ديوسجنين با دوز 50 mg/kg در مدل آسيب كبد القاء شده با متوتركسات توانست باعث بهبود سلامت ميتوكندري و نيز كاهش انفيلتراسيون نوتروفيلي گردد.