مقايسه تطبيقي تفسير ساختاري با نقد فرماليستي

بحث دربارۀ روش تفسير و بوطيقا از جمله حوزه‌هاي جذاب مطالعات ادبي دانشگاهي در دوره معاصر بوده و مكاتب بسياري در اين حوزه پا به عرصه وجود نهاده‌اند. از اولين مكاتب نقد ادبي در دورۀ معاصر، مي‌توان  به مكتب فرماليسم اشاره كرد كه كشف معناي متن را مرهون شناخت فرم اثر و غرض آن مي‌داند؛ همچنين بخشي از مطالعات تفسيري راجع به قرآن كريم، دربارۀ شيوه خوانش و تفسير اين متن آسماني است و در اين راستا مفسران اسلامي روش‌هاي چندي را آزموده و معرفي كرده‌اند. يكي از اين روش‌ها كه در دهۀ حاضر بسامد چشمگيري در عرصه مطالعات قرآني يافته است، روش تفسير ساختاري است. اين روش كه معناي سوره را مرهون غرض آن مي‌داند، مي‌كوشد با تحليل ساختار سوره، به غرض آن دست يافته و معناي سوره را كشف كند. از آنجا كه بخشي از بررسي علمي يك نظريه از گذر مقايسۀ آن با ديگر نظريات علمي صورت مي‌پذيرد، شايسته است به مقايسۀ روش تفسير ساختاري با ديگر مكاتب نقد، نظير فرماليسم پرداخته شود. از اين رو پژوهش حاضر به مقايسه تطبيقي مباني و شيوه عملي تفسير ساختاري با نقد فرماليستي پرداخته است و وجوه اشتراك و افتراق اين دو را نمايانده است.