طراحي الگوي رفتار سازگاري در برابر تغييرات اقليم: مطالعه موردي زنان شالي ‏كار استان مازندران

اثرات منفي ناشي از تغييرات اقليم و تلاش براي كاهش آنها با تأثيرات متفاوت بر زنان و مردان همراه بوده و نقش زنان، به‏ عنوان بازيگران مهم و دارندگان دانش و مهارت‏هاي قابل توجه، در سازگاري با اين تغييرات درخور اهميت است. پژوهش حاضر، با هدف طراحي الگوي رفتار سازگاري با تغييرات اقليم در بين زنان شالي‏كار استان مازندران و با بهره ‏گيري از مدل توسعه‏ يافته نظريه انگيزش حفاظت صورت پذيرفت. بدين منظور، 173 نفر از اين زنان شالي‏كار كه در سال زراعي 96-1395 به كشت برنج پرداخته بودند، از طريق نمونه‏ گيري طبقه ‏اي با انتساب متناسب انتخاب شدند. به ‏منظور جمع‏ آوري اطلاعات، از پرسشنامه استاندارد استفاده شد. نتايج نشان داد كه ارزيابي تهديد و ارزيابي مقابله زنان شالي‏كار بر رفتار سازگاري آنها با تغييرات اقليم اثر مثبت و معني‏دار دارند؛ همچنين، درك مشكلات داراي بيشترين اثر بر ارزيابي تهديد و نيز هزينه‏ هاي پاسخ داراي بيشترين اثر بر ارزيابي مقابله با تغييرات اقليم توسط آنهاست. با توجه به نتايج، پيشنهاد مي ‏شود كه سازمان‏ هاي دولتي و خصوصي مرتبط با كشاورزي، منابع طبيعي، تغييرات اقليم و نيز سازمان‏هاي بين ‏المللي همچون هيئت بين ‏الدول تغييرات اقليم و كنوانسيون سازمان ملل متحد در مورد تغييرات اقليمي نسبت به آموزش رفتارهاي حفاظتي و سازگارانه ‏تر به زنان شالي‏كار اقدام كنند. نتايج تحقيق حاضر به شناسايي رفتارهاي تعيين ‏كننده سازگاري زنان در برابر تغييرات آب ‏و هوايي و مداخلات راهبردي لازم براي سازگاري مؤثرتر آنها كمك مي كند.