خواص خود تميز شوندگي و انرژي آزاد سطح پوشش هاي نانو كامپوزيت اتيلن وينيل استات تقويت شده با نانو ذرات سيليكا

ايجاد پوشش ها با حداقل مولفه هاي مواد و مراحل توليد يكي از چالش هاي امروز در تهيه فيلم هاي نانوكامپوزيتي آب گريز است. هدف از اين تحقيق تهيه پوشش نانوكامپوزيت پايه پليمري آب گريز و بررسي ارتباط بين خواص آب گريزي، ميكروساختار، درصد فاز افزودني و انرژي آزاد سطح آن مي باشد. بدين منظور، از نانوذرات سيليكا اصلاح شده با هگزامتيل دي سيلازان به عنوان فاز افزودني و اتيلن وينيل استات به عنوان زمينه و از تولوئن به عنوان حلال استفاده شد. غلظت پليمر/ حلال با غلظت 3% به عنوان غلظت بهينه براي تشكيل فيلم انتخاب شد. مقادير 10%، 20% و 30% وزني نانو ذرات به محلول اضافه شد و از روش پاشش به دليل يك مرحله اي بودن استفاده شد. نتايج نشان داد پوشش پر شده با 30 درصد نانوسيليكا داراي حفره ها با ساختاري متخلخل و شبكه اي بوده كه موافق با پيش بيني مدل انرژي سطح كيسي بكستر بود. پوشش هاي نانوكامپوزيتي با 30% نانوسيليكا منجر به زاويه تماس استاتيكي 121 درجه با 34% افزايش نسبت به سطح اتيلن وينيل استات خالص و زاويه غلتش 8 درجه با 90% كاهش نسبت به نمونه هاي 10 درصد وزني شدند. انرژي آزاد سطح از سه تئوري اوونزوندت، فوكس و ون اوس بررسي شد كه بر خلاف تئوري ون اوس تئوري هاي فوكس و اوونزوندت نشان دادند كه با افزايش غلظت نانو مواد، جزء قطبي انرژي آزاد سطح پوشش كاهش يافته كه مويد افزايش زواياي تماس تخمين زده شده در اين مطالعه بود.