رابطه كمال‌گرايي و تجارب آسيب‌زا با رفتارهاي خودآسيبي غيرخودكشي: نقش واسطه‌اي سرسختي روانشناختي

پژوهش حاضر با هدف ارزيابي مدل ساختاري تبيين رفتارهاي خودآسيبي غيرخودكشي بر‌‌اساس كمال‌‌گرايي و تجارب آسيب‌زا با نقش واسطه‌‌اي سرسختي روانشناختي بود. طرح پژوهش حاضر كاربردي و از نوع پژوهش‌هاي همبستگي به روش مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. از بين كليه دانشجويان ليسانس دانشگاه‌‌هاي شهر تهران تعداد 529 نفر (411 دختر و 118 پسر) به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب شدند. همه آن‌‌ها پرسشنامه‌هاي خودآسيبي، كمال‌گرايي اخلاقي، تجارب آسيب‌زا و سرسختي روانشناختي را تكميل كردند. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از روش‌هاي همبستگي پيرسون و مدل‌يابي معادلات ساختاري به كمك نرم‌افزارهاي SPSSV19 و AMOSV18 استفاده شد. نتايج نشان داد كه هر دو متغير كمال‌گرايي اخلاقي و تجارب آسيب‌زا اثرات مستقيم و معني‌داري بر سرسختي روانشناختي و رفتارهاي خودآسيبي داشته‌اند. همچنين سرسختي روانشناختي بر رفتارهاي خودآسيبي اثر مستقيم و معني‌داري داشت. افزون بر آن نتايج نشان داد كه دو متغير كمال‌گرايي اخلاقي و تجارب آسيب‌زا بر رفتارهاي خودآسيبي اثر غير مستقيم و معني‌داري دارند (0/01 P). در نهايت نتايج حاصل از اين پژوهش نشان داد كمال‌گرايي اخلاقي و تجارب آسيب‌زا بر رفتارهاي خودآسيبي به‌واسطه سرسختي اثر معناداري داشته و لذا آگاهي روانشناسان، مشاوران و ساير متخصصان از اين مدل جهت بهبود رفتارهاي خودآسيبي مي‌تواند كمك‌كننده باشد.