اثر بخشي درمان فراتشخيصي گروهي بر اضطراب نوجوانان مبتلا به ديابت نوع يك و تنيدگي والدگري ايشان در شهر تهران

هدف از انجام پژوهش حاضر بررسي اثربخشي درمان فراتشخيصي گروهي بر اضطراب نوجوانان مبتلا به ديابت نوع يك و تنيدگي والدگري ايشان بوده است. روش پژوهش، نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري، كليه نوجوانان 1512سال مبتلا به ديابت نوع يك مراجعه كننده به انجمن ديابت ايران و والدين آنها در سال1399 بودند.  با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس و هدفمند، تعداد چهل و چهار نفر انتخاب و بطور تصادفي به دو گروه بيست و دو نفري تقسيم شدند. جهت بررسي تنيدگي والدگري، از شاخص تنيدگي والديني (آبيدين،1990)و جهت بررسي اضطراب نوجوانان، از سياهه رفتاري كودك/ نوجوان (آخنباخ، 1991)، قبل و بعد از ارائه برنامه استفاده گرديد.  برنامه طي هفده جلسه،  دو بار در هفته و هر جلسه به مدت 120دقيقه براي نوجوانان و والدين گروه آزمايش به صورت مجزا و مجازي، اجرا شد. تجزيه وتحليل داده‌ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس صورت گرفت.  نتايج نشان داد، بين گروه ها در پس آزمون از نظر تنيدگي والديني (0/005 P) و از نظر اضطراب در نوجوانان(0/001 P) تفاوت معناداري وجود داشت. تحليل نتايج بيانگر تاثير درمان فراتشخيصي گروهي بر اضطراب نوجوانان مبتلا به ديابت نوع يك و تنيدگي والدگري ايشان در شهر تهران، بود. مي‌توان از اين برنامه در درمان و آموزش به نوجوانان مبتلا به ديابت و خانواده‌هاي آنها و ارائه مداخلات پيشگيرانه استفاده نمود.