مقايسه تحليلي رويكردهاي مبتني بر اخلاق فضيلت: «اخلاق فلسفي» در اسلام و «تربيت‌منش» در غرب

رشد و بالندگي انديشه‌هاي فيلسوفان يوناني و بنيان‌ گذاران اخلاق فضيلت، در بستر اسلام موجبِ شكل‌ گيري يكي از مهمترين رويكردهاي تربيت اخلاق ديني، »اخلاق فلسفي « شد. در غربِ معاصر، رويكردِ »تربيت منش « به عنوان فضيلت‌ گرايي نوين، توانست در مواجهه با سال‌ها مقابله با بنيان‌ هاي تربيت سنتي، دوباره مورد توجه انديشمندان تربيتي قرار گيرد. اين مقاله براي اولين بار، به مقايسه اصول و روش‌ هاي تربيتي اين دو رويكرد با خاستگاه مشترك كه در دو بستر متفاوت رشد يافته‌اند، مي‌ پردازد. هرچند هردو رويكرد، در همه ‌جانبه‌نگري، استفاده از روش ‌هاي تربيت مستقيم و غيرمستقيم، اهميت به جايگاهِ تمامي عوامل موثر در رفتار و بسياري از روش‌ها همسانند، اين مقاله توانسته است نقاط تمايز آنها را درميزانِ تاكيد در عوامل موثر دررفتار و معرفي اصول، راهبرد و روش‌ هاي خاصِ هردو رويكرد ارائه نمايد كه مهمترين آنها، بهره‌مندي رويكرد اخلاق فلسفي از مباني، اصول و آموزه‌هاي دين مبين اسلام است.