بررسي امكان بازنمايي تجربه عرفاني شرق دور در سينما

سينما به دليل ظرفيت و امكاناتش، مفاهيم و مسائل مختلف انساني را به تصوير كشيده است. يكي از مفاهيمي كه به كمك سينما بازتاب داشته، تجربه‌هاي عرفاني است. تجربه عرفاني تجربه‌اي انساني است و مفاهيمي همچون جاودانگي، اشراق، درون‌گرايي، معنويت و بي‌كرانگي را در بر مي‌گيرد و در تمام اديان و تمدن‌هاي بشري به گونه‌هاي مختلف وجود داشته و پژوهشگران متعددي آن را مورد مطالعه قرار داده‌اند. تجربه عرفاني مورد پژوهش در اين مقاله، تجربه عرفاني هندوبودايي و شرق دور است. نمونه‌هاي درخشاني از تصويرسازي تجربه‌هاي عرفاني بر روي پرده سينما هستند، امّا دو فيلم سينمايي بوداي كوچك و فيلم مستند باراكا به واسطه رويكرد مستقيم شان به تجربه عرفاني و همچنين به خاطر رويكرد سينماي دهه 90 به تكنولوژي در امر ساخت فيلم مستند انتخاب شده‌اند. در واقع اين دو فيلم به دليل ساختار و ميزانسن روايي‌شان امكان بازنمايي تجربه عرفاني را ايجاد كرده‌اند براي تحليل فيلم‌ها و همچنين بررسي تجربه عرفاني در سينما، از نظريه‌هاي بنيادي در حوزه تجربه عرفاني، سينما و امر معنوي بهره گرفته شده است. در پژوهش حاضر كه به روش توصيفي- تحليلي و به صورت هدفمند انجام شده، گردآوري اطلاعات به صورت كتابخانه اي و مشاهده فيلم بوده است.