بررسي مسئوليت خواهان نسبت به خسارت هاي طرف دعوا در اثر تأمين خواسته و دستور موقت

ماده 120، مسئوليت خواهان نسبت به خسارت هاي طرف دعوا در اثر تأمين خواسته در صورت صدور حكم قطعي عليه او و در ماده 323، مسئوليت متقاضي دستور موقت در صورت عدم اقامه دعوا در مهلت قانوني يا رد ادعاي خواهان را مقرر و اعلام كرده است. اما مسئوليت خواهان در ساير موارد لغو تأمين يا دستور، نياز به بررسي و تحليل دارد. همچنين، چگونگي تحليل عنصر تقصير در هر مورد و شيوه مطالبه خسارت و ارزيابي بيان هاي قانوني در اين زمينه و وضعيت شباهت و تفاوت هاي اين دو نهاد در خصوص موضوع مورد بحث، از مسائل قابل تحليل و بررسي است. بررسي موضوع، نشان مي دهد، علاوه بر مورد صدور حكم عليه خواهان، در موارد صدور قرار قاطع دعوا و عدم اقامه دعوا در مهلت مقرر (پس از قرار تأمين) و فسخ قرار تأمين در اثر اعتراض، تقصير و مسئوليت خواهان، محرز است. اما در موارد لغو تأمين يا دستور در اثر مرتفع شدن موجب آن، انصراف متقاضي و رفع اثر از دستور با سپردن تأمين، مسئوليت خواهان بستگي به نتيجه دعوا دارد.