مطالعه تطبيقي تباني در قوانين جزايي افغانستان و ايران

تباني جرمي است كه تفكيك ميان ركن مادي و معنوي شان بحث برانگيز بوده و گاهي غيرممكن به نظر مي رسد، حتي برخي انديشمندان بر اين نظر اند كه تباني استثناي است كه در آن بدون اين‌كه ركن مادي وجود داشته باشد، صرف انديشه مجرمانه مورد مجازات قرار مي گيرد. در حالي‌كه بر اساس يافته‌هاي تحقيق ميتوان ادعا نمود كه، ركن مادي تباني در واقع انجام توافق و ركن معنوي آن قصد عملي كردن آن توافق است. تباني با عناوين مشابه چون شروع به جرم، معاونت در جرم، جرم عقيم و محال، متفاوت بوده و آثار متفاوتي دارند. در حقوق كيفري افغانستان و ايران نيز تباني با اندك تفاوتي در حوزه هاي مختلف جرم انگاري گرديده است. به رغم شباهتهاي كه ميان قوانين جزايي دو كشور در حوزه تقنين وجود دارد، تفاوتهايي هم در نوع جرايم، شرايط تحقق و اعمال مجازات آن موجود است كه در اين نوشتار به‌صورت توصيفي - تحليلي مورد مطالعه قرار گرفته است