اثر غذاي جايگزين خون كازئينه بر رشد، بقا و زادآوري زالوي طبي بومي ايران، Hirudo orientalis

مطالعه حاضر با هدف بررسي تأثير غذاي جايگزين خون كازئينه بر رشد، بقا و توليد مثل زالوي اورينتاليس (Hirudo orientalis) انجام شد. ابتدا 100 زالو با ميانگين وزن 3 گرم تكثير شدند. از نوزادان حاصل شده (با وزن اوليه 0/012 ± 0/038 گرم)، عوامل رشد براي 200 زالو در طي 10 ماه و مشخصات زادآوري براي 50 زالو در طي ماه هاي 8 تا 10 اندازه گيري شد. زالوها در دو تيمار استفاده از خون تازه (T1) و استفاده از غذاي جايگزين خون (T2) در فواصل 30 روز يك بار تغذيه شدند. در طي دوره پرورش، رشد زالوهاي تيمار T1 نسبت به T2 به طور معني دار (0/05 p) سريع تر بود و در ماه دهم، دو تيمار با يكديگر 18% اختلاف وزن داشتند. اگرچه مقدار وزن، درازا، قطر و تعداد پيله توليدي در T1 از  T2 بيشتر بود، ولي از نظر آماري تفاوت معني داري (0/05 p) نداشتند. ميزان بقا در T1 در طي دوره رشد و توليدمثل بيشتر بود. باروري تقريباً در همه زالوهاي بالغ T1 (98%) و غالب زالوهاي T2 (91%) تشخيص داده شد. تعداد نوزادان در T1 به طور معني دار (0/05 p) بيش از تيمار T2 بود. مي توان نتيجه گرفت كه غذاي جايگزين خون كازئينه (T2) در مقايسه با استفاده از خون تازه (T1)، سبب توليد كمتر عـوامل رشد، توليدمثـل و بقاي كمتر (0/05 p) در زالـوي اورينتـاليس مي شود، اما با توجه به مشكلات بهداشتي و پرورشي، كاربرد خون تازه از يك طرف و نزديكي نتايج دو تيمار تغذيه اي از سوي ديگر، مي توان نتيجه گرفت كه استفاده از غذاي جايگزين خون سبب كاهش هزينه توليد، تسهيل غذادهي به زالوها و توليد زالوي بهداشتي مي شود.