سبك‌شناسي صالح حسيني از رهگذر ترجمه‌گري اسامي خاص در پنج رمان ترجمه شده از منظر لپيهالم

بحث ترجمۀ اسامي خاص، يكي از مباحث چالش‌برانگيز مطالعات ترجمه و به طريق اولي، ترجمۀ ادبي محسوب مي‌شود و از دو حيث اهميت دارد. اول: اسامي خاص از جمله مقولات فرهنگ مادي و معنوي هر زبان و فرهنگ، و مرتبط با هويت و ايدئولوژي آن فرهنگ است. دوم: شگردهاي مترجمان در ترجمۀ اسامي خاص ممكن است به نوعي از سبك و به طريق اولي، از حضور و صداي مترجمان هم خبر بدهد. ترجمه‌گري اسامي خاص را از رهگذر الگوها و رويكردهاي گوناگون بررسي مي‌كنند. اين مقاله، سبك صالح حسيني را در مقام مترجم ادبي از منظر الگوي لپيهالم در پنج رمان از دو نويسنده بررسي مي‌كند: حسيني از رهگذر شگردهاي حفظ صورت و جايگزيني نام‌هاي خاص كه از جمله مولفه‌هاي الگوي لپيهالم است، و به ترتيب با راهبردهاي ترجمه غرابت‌زا و غرابت‌زدا متناظر است، از يك‌سو، سبك نويسندگان، و از ديگر سو، سبك و حضور خود را نشان داده است. اين مقاله با تأسي به الگوي لپيهالم و با روش گردآوري گزيده‌اي از اسامي خاص در پيكره‌اي متشكل از پنج رمان از دو نويسنده يعني مزرعۀ حيوانات و ۱۹۸۴ (اُرول)، و خشم و هياهو، آبشالوم‌! آبشالوم! و برخيز اي موسي (فاكنر) نشان مي‌دهد حسيني در ترجمه‌گري اسامي خاص اين آثار كوشيده است ميان حفظ سبك اين نويسندگان و بروز سبك خود هماهنگي برقرار كند و نشان بدهد اگر در متن اصلي، «سبك، خود نويسنده است»، در ترجمه نيز سبك، خود مترجم است.