بررسي الگوي مكاني - زماني شكوفايي جلبكي در تنگه هرمز و شناسايي متغيرهاي محيطي مؤثر بر آن

در دو دهه اخير، رخدادهاي متناوب شكوفايي جلبكي در آب‌هاي جنوبي ايران و به خصوص تنگه هرمز خسارات اقتصادي و زيست محيطي قابل توجهي به بار آورده است. اين پژوهش با هدف شناسايي مدل‌هاي سنجش از دوري و عددي مناسب براي پايش شكوفايي جلبكي و متغيرهاي محيطي موثر و تحليل الگوي مكانيزماني شكوفايي جلبكي طي سال‌هاي 2019-2003 انجام شد. به اين منظور غلظت كلروفيل در مقادير بالا به‌عنوان متغير اصلي نشان‌دهنده شكوفايي جلبكي انتخاب شد و ارتباط آن با متغيرهاي محيطي شامل دماي سطح آب، شوري، عمق اپتيكي ذرات معلق و سرعت باد مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان داد كه دما و شوري به ترتيب مهم‌ترين متغيرهاي موثر هستند و محدوده دما و شوري مطلوب براي رشد جلبك‌ها در منطقه به ترتيب 27-22 درجه سانتي‌گراد و psu 39- 37/5 مي‌باشد. همچنين در بازه زماني بين ماه‌هاي نوامبر تا فوريه بيشترين احتمال رخداد شكوفايي جلبكي وجود دارد. مناطق شمالي و مركزي تنگه هرمز نيز نسبت به ساير مناطق بيشتر تحت تأثير شكوفايي جلبكي قرارگرفته‌اند. نتايج اين مطالعه با كمك به توسعه مدل‌هاي هشدار زودهنگام شكوفايي جلبكي مي‌تواند در پيشگيري و كنترل خسارات ناشي از آن در منطقه نقش مهمي ايفا كند.