ارزيابي فضايي تأثير پارامترهاي كاربري اراضي بر كيفيت هوا در مناطق شهري، مطالعه موردي: شهر تهران

آلودگي هوا تأثير جدي بر سلامت انسان دارد و نمي‌توان تأثيرات مختلف پارامترهاي كاربري اراضي و ساختار كالبدي شهري را در توزيع و انتشار آلاينده‌هاي هوا ناديده گرفت. بدين‌منظور در اين مطالعه، تأثير پارامترهاي كاربري اراضي در تغييرات مكاني آلاينده‌هاي شهر تهران در بازه زماني 1398- 1390 مورد بررسي قرار گرفته است. جهت نيل به هدف مذكور از تصاوير ماهوره‌اي لندست و همچنين داده‌هاي آلايندگي مركز كنترل كيفيت هواي شهر تهران در سال‌هاي 1398 و 1390 استفاده گرديد. جهت طبقه‌بندي تصاوير ماهواره‌اي و مشخص نمودن نوع كاربري‌ها نيز از روش شبكه عصبي مصنوعي در نرم‌افزار ENVI و همچنين جهت پهنه‌بندي غلظت آلايندگي هواي شهر تهران از مدل Kriging در نرم‌افزار Arc GIS استفاده گرديد. يافته‌هاي اين مطالعه نشان مي‌دهد كه افزايش ساخت و ساز در غرب و شمال تهران باعث افزايش تمركز آلاينده‌ها در اين جهات از شهر شده است. در مقابل تغيير كاربري اراضي از زمين‌هاي باير به فضاهاي سبز شهري در شرق و جنوب‌شرقي شهر تهران، موجب كاهش غلظت آلاينده‌هاي هواي شهري در اين مناطق گرديده است.