شماره ركورد
1309606
عنوان مقاله
قلمرو زماني توبه در تعزيرات؛ با تأكيد بر رأي وحدترويۀ شمارۀ 813 هيئت عمومي ديوان عالي كشور
پديد آورندگان
برهاني ، محسن دانشگاه تهران - دانشكدۀ حقوق و علوم سياسي - گروه حقوق جزا و جرمشناسي , لطفعلي زاده ، الهه دانشگاه تهران - دانشكدۀ حقوق و علوم سياسي
از صفحه
1
تا صفحه
19
كليدواژه
توبه , تعزير , حد , اثبات جرم , محكوميت قطعي , اطلاق زماني
چكيده فارسي
با توجه به ضرورت اهتمام به سياستهاي قضازدايي و حبسزدايي در نظام حقوقي، نهاد توبه ميتواند ابزاري كارآمد جهت كاهش جمعيت كيفري زندانيان باشد. قانونگذار در سال 1392 براي نخستين بار اقدام به قاعدهگذاري عام درخصوص اثربخشي توبه در سقوط يا تخفيف مجازاتها نمود و بهتبع آن تأثيرگذاري توبه در جرايم مستوجب تعزير را مورد حكم قرار داد. با در نظر گرفتن تغييرات قانوني و تصويب مادۀ 115 قانون مجازات اسلامي، پرداختن به قلمرو زماني توبه و مقاطعي كه ميتوان از اين نهاد استفاده كرد، حائز اهميت است. در اين مقاله با روشي توصيفي ـ تحليلي و با رويكردي انتقادي به رأي وحدترويۀ شمارۀ 813 هيئت عمومي ديوان عالي كشور درخصوص زمان پذيرش توبه، اين ادعا به اثبات ميرسد كه بر اساس مباني فقهي و قانوني، نهتنها پيش از اثبات جرم، در همۀ جرايم تعزيري توبۀ متهم مسقط مجازات ميباشد، بلكه پس از اثبات جرم و حتي در زمان تحمل كيفر نيز، ميتوان از اين نهاد استفاده كرد و پذيرش نهاد توبه در تعزيرات مقيد به محدوديتهاي موجود در جرايم مستوجب حد نميباشد.
عنوان نشريه
حقوقي دادگستري
عنوان نشريه
حقوقي دادگستري
لينک به اين مدرک