شيوع اختلالات تمپورومنديبولار (TMD ) و ارتباط آن با متغيرهاي دموگرافيك، سابقه درمان ارتودنسي و منديبولار موبيليتي در بيماران مراجعه كننده به كلينيك دانشكده دندانپزشكي ساري

سابقه و هدف: در اين پژوهش، ميزان شيوع TMD و ارتباط آن با متغيرهاي دموگرافيك، سابقه درمان ارتودنسي و منديبولار موبيليتي در بيماران مراجعه‌كننده به كلينيك دانشكده دندانپزشكي ساري مورد ارزيابي قرارگرفته ‌است.مواد و روش‌ها: در مطالعه‌ي مقطعي حاضر، 68 نفر از بيماران مراجعه‌كننده به كلينيك دانشكده دندانپزشكي ساري انتخاب شدند. اطلاعات به روش مصاحبه شفاهي و معاينات باليني جمع‌آوري گرديد و ارتباط بين TMD و متغيرهاي مورد نظر با استفاده از SPSS V.22 و آزمون‌هاي chi-square و fisher مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفت.يافته‌ها: 75 درصد (51 نفر) از جمعيت مورد مطالعه (35/3 درصد مرد و 64/7 درصد زن) دچار TMD بودند. از اين ميان، 14 نفر سابقه درمان ارتودنسي داشتند و 34 نفر از آن‌ها واجد درآمدي كم‌تر از 1 ميليون تومان در ماه بودند، همچنين 49 نفر از آن‌ها شهرنشين بودند. ميزان حداكثر باز شدگي دهان نيز در افراد فاقد TMD، 7 ± 44/52 ميلي‌متر گزارش شد كه به لحاظ آماري فاقد سطح معني‌داري مي‌باشد (0/84=P). همچنين علي‌رغم بيش‌تر بودن حداكثر ميزان جابجايي لترالي فك پايين به سمت راست (0/2=P) و چپ (0/84=P). در افراد فاقد TMD، اين ارتباط نيز به لحاظ آماري معنادار نمي‌باشد.استنتاج: سابقه درمان ارتودنسي مي‌تواند در ايجاد TMD تاثيرگذار باشد و همچنين بهبود وضعيت اقتصادي، پيگيري بيش‌تر بيمار را در پي دارد كه همين امر از ابتلا و پيشرفت TMD در بيماران مي‌كاهد؛ ولي اين ارتباط با ساير متغيرها معنادار نبوده است.