تحليل عوامل موثر بر سازمان يابي فضايي شهري با رويكرد نقش مديران و سازمان هاي شهري ( مورد كلان شهر تهران)

مقدمه: سازمان فضايي در شهر تبلوري از روابط پيچيده ميان نظام هاي گوناگون از جمله نظام قدرت ، نظام كاربري زمين ، نظام اسكان جمعيت، نظام نمادها و مفاهيم هويتي ( اعم از مصنوع و طبيعي ) ، و نظام ارتباطي در چهارچوب نظام هاي اجتماعي - اقتصادي دوران و مواريث نظام هاي گذشته شهر است. هدف: هدف اين پژوهش تحليل سازمان يابي فضايي شهري با رويكرد نهادي –مديريتي در كلان شهر تهران، مي باشد. روش: اين پژوهش برپايه شواهد ميداني ( بررسي مناطق شهرداري تهران بر اساس سازمان يابي فضايي ) و اسناد گوناگون كتابخانه اي صورت گرفته است. با استفاده از روش AHP و تاپسيس كه در بين 12 نفر از متخصصين شهرسازي و معماري توزيع گرديد به جهت بررسي سازمان يابي فضايي شهري در سطح كلان شهر تهران مي پردازيم . نتيجه گيري: نتايج بيانگر آن بود كه هرچه مقدار نسبت هاي عرصه هاي پيراموني و دروني راهبردي سازمان دهي فضايي به معيارهاي رويكرد نهادي - مديريتي بالاتر باشد نشان دهنده مطلوب بودن سازمان يابي فضايي شهري و در نتيجه مطلوب بودن وضعيت مناطق مورد بررسي است و فرض آماري بزرگتر بودن واريانس نمرات رويكرد تركيبي AHP – TOPSIS در مقايسه با رويكرد) TOPSIS واريانس ها به ترتيب برابر با 0.0056 و 0.0153 ) با استفاده از آزمون آماري F در سطح اطمينان 0.95 مورد بررسي قرار گرفت و برتري توان تشخيصي رويكرد تركيبي بر رويكرد TOPSIS اثبات شد ، بدست آمد و در ين راستا به ارائه راهكارهايي جهت بهبود سازمان يابي شهري با رويكرد نهادي – مديريتي پرداخته شده است.