بررسي ارتباط دينداري با فساد اقتصادي

امروزه فساد اقتصادي به مفهوم سوق دادن منافع اجتماعي به سمت منافع فردي يا گروهي، يكي از مهم‎ترين آسيب‎هاي جدي به جوامع قلمداد مي‌شود. عوامل مؤثر بر فساد مي‎تواند برون‎زا يا درون‎زا باشد. دين با توجه به تأكيداتي كه بر سجاياي اخلاقي دارد، مي‎تواند يك مانع درون‎زا بر فساد باشد. از ‎اين‎رو هدف مقاله حاضر بررسي تأثير دينداري و فساد اقتصادي است. روش مورد استفاده تحليل ميداني براساس اطلاعات پرسشنامه‎اي است. در پرسشنامه هم‎زمان دينداري و تمايل افراد به فساد با هم سنجيده شده و سپس ارتباط ميان اين دو گزارش تحليل مي‎شود. براساس نتايج با افزايش سطح اين زيرشاخه‎هاي دينداري شامل اعتقادات، عباديات، اخلاقيات و شرعيات در افراد، آنها پديده فساد را ناپسندتر مي‎دانند و افراد كمتر به اعمال فسادآلود دست مي‎زنند. در صورت افزايش سطح متغيرهاي عباديات، اخلاقيات، شرعيات و دينداري اجتماعي، افرادي كه در پست و مقامي قرار بگيرند در شرايط ناعادلانه از فرصت‎هاي موجود به نفع خود بهره نمي‌برند. با افزايش سطح متغيرهاي ياد شده به‎عنوان عوامل تشكيل‎دهنده شاخص دين‌داري، افراد كمتر از راه‎هاي غير مجاز براي حل مشكلات خود استفاده مي‎كنند، ميزان پارتي‎بازي و تقلب كاهش مي‎يابد، كمتر دست سوءاستفاده از فرصت‎هاي موجود به نفع خود مي‎زنند همچنين افراد در راستاي حل مشكلات، كاهش فاصله طبقاتي خود و بهبود شرايط خود كمتر به اعمال فسادآلود دست مي‎زنند.