ظرفيت هاي شهروند ـ گزارشگري در توليد انواع برنامه تعاملي راديو

مقوله نوظهور شهروند ـ گزارشگري، از ظرفيت‌هاي جديد در توليد برنامه‌هاي راديويي و تلويزيوني به شمار مي‌رود كه نحوه بهره‌گيري از آن، مي‌تواند بر جذابيت توليد برنامه راديويي بيفزايد. پژوهش حاضر، با هدف شناخت ظرفيت‌هاي گزارشگري شهروندي، در برنامه سازي راديويي و بر مبناي نظريه راديوي مشاركتي برشت و ارتباطات خودانگيز مانوئل كاستلز اين پرسش را مطرح مي‌سازد كه از اين ظرفيت در توليد تعاملي، چگونه و در چه موضوع‌ها و قالب‌هايي مي‌توان بهره گرفت. روش تحقيق، تحليل محتواي كيفي با رويكرد استقرايي بوده و چهار راديوي بي بي سي انگليسي، بي بي سي فارسي، دويچه وله فارسي و راديو ايران به عنوان جامعه آماري انتخاب شده‌اند. حجم نمونه از ميان برنامه هاي توليدشده با استفاده از ظرفيت گزارشگري شهروندي، به صورت هدفمند انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. مراحل توليد برنامه با استفاده از گزارشگري شهروندي، در سه مرحله پيش‌‌توليد، توليد و پس‌توليد تبيين و حاكي از آن است كه از گزارشگري شهروندي در توليد انواع قالب‌هاي راديويي و براي انواع موضوع‌ها استفاده مي شود. رويكرد اطلاع‌رساني و موضوع‌هاي اجتماعي و سياسي فراواني بيشتري را داشته و قالب گزارش، وكس پاپ، كولاژ صداي شاهد و فيچر فراواني بيشتري داشتند. از گزارشگري  شهروندي در برنامه راديويي راديوهاي ملي و استاني ايران كمتر استفاده شده كه بهره گيري از آن در توليد برنامه راديويي، با توجه به اهميت مشاركت مخاطبان و جذابيتش ضرورت دارد.