گونه‌هاي تأثيرپذيري در روايت فتنه غز با رويكرد بينامتني

رخداد تاريخي و روايت تاريخي آن رخداد، اعم از شفاهي و كتبي، با هم تفاوت دارند؛ چه، رخداد واقعه‌اي است كه يك‌بار در زمان خاص و مكان معين اتفاق افتاده است، اما روايت تاريخي متكثر و متعدد است و با رخداد تاريخي هم‌خواني كامل ندارد و تأويلي از آن رخداد اصلي است. در اين جستار، تكرار و بازسازي و توليد مجدد گذشته، با روش توصيفي‌ـ‌تحليلي و رويكرد بينامتني (برپايه محورهاي سه‌گانه بينامتني ژنت) در دو روايت تاريخي ظهيري نيشابوري و راوندي از رخداد فتنه غز واكاوي شده است، دو روايتي كه از لحاظ زماني و بياني با هم متفاوت‌ اند. همچنين، نشان داده شده است كه اين دو متن، كه موضوع مشتركي دارند و به هم مربوط‌‌اند، چه ميزان از هم تأثير پذيرفته‌اند و چقدر مكالمه و گفت‌وگو بين آنها درگرفته است. علاوه‌بر تكيه و تأكيد بر ويژگي‌هاي زباني راحه‌الصدور، به‌ويژه نظام نحوي آن، به رابطه بينامتني دو اثر، شباهت‌ها و تفاوت‌ها در نحوه گزارش و روايت فتنه غز پرداخته شده است. حاصل تحقيق برجسته‌كردن تأثيرپذيري راحه‌الصدور از سلجوق‌نامه در گزارش تاريخي است كه آن را در مظان اتهام سرقت ادبي قرار داده است.