اولويت بندي معيارهاي ناكارايي شعب بانك ملي در ايران

در زمينه كارايي و بهره وري سيستم بانكي ، تحقيقات مختلفي انجام شده است و مدل‌هاي مختلفي براي بررسي ميزان ناكارايي بانكها وجود دارند. اين تنوّع در مدل‌ها به‌دليل ماهيّت مفهوم كارايي، به‌ويژه مرزهاي نامشخص آن و به‌دليل مفهوم‌سازي‌هاي متنوع كارايي سازماني است. برخي از رويكردهاي محاسبه ناكارايي براساس اهداف بانكها عبارتند از: مدل هدف، مدل سيستمي و مدل عدم كارايي. اما تحقيقات با ديدگاه جامع در زمينه ناكارايي شعب بانكي، يافت نشده است، در اين تحقيق از همه رويكردهاي در اختيار متخصصان شعب بانكي داراي تحصيلات و تجربه استفاده شده است. زيرا بكارگيري يك معيار واحد، براي شعب بانك مناسب نيست و هيچ معيار واحدي وجود ندارد كه بتواند همه فعاليت هاي شعب بانك ها را تامين كند. لذا ضمن شناسايي معيارها و شاخص هاي آن با نظر متخصصان بانكي غربال شدهاند. اين تحقيق براساس نظر خبرگان بانكي و تجزيه و تحليل با روش دلفي فازي و  تحليل سلسله مراتبي به اين نتيجه رسيدند كه نسبت هاي سود سپرده ها به سود تسهيلات پرداختي شعبه، دارايي شعب به درآمد حاصل از تسهيلات، مطالبات معوق  و سررسيد گذشته به كل مانده تسهيلات شعبه، نسبت وجوه آماده به وام به كل سپرده هاي شعبه، نسبت كل مطالبات نامطلوب به كل تسهيلات شعبه و نسبت نقدينگي به مجموع دارايي هاي شعبه، به ترتيب عدم كارايي شعبه را نشان مي دهند و  بانك ملي به دنبال اهداف مشابه اهداف بانك هاي متعارف مي باشند كه شامل سودآوري توام با كاهش ريسك هاي بانكي مي باشند.