مقايسه تاثير دو نوع تمرين تناوبي و تداومي هوازي بر قطر شريان براكيال و عملكرد اندوتليالي در بيماران پيوند عروق كرونري

هدف: بيماري قلبي عروقي به‌ويژه گرفتگي عروق كرونري يكي از علل اصلي مرگ و مير در سراسر دنياست. با توجه به اين، هدف تحقيق حاضر مقايسه تاثير دو نوع تمرين تداومي و تناوبي هوازي بر قطر شريان براكيال و عملكرد اندوتليالي در بيماران پيوند عروق كرونري بود. مواد و روش‌ها: آزمودني‌هاي تحقيق حاضر شامل 30 بيمار مرد بودند كه شرايط ورود به مطالعه را داشتند. افراد واجد شرايط و داوطلب پس از انتخاب به صورت تصادفي در سه گروه تمرين تداومي، تناوبي هوازي و كنترل قرار گرفتند. افراد با توجه به برنامه تمريني مختص هر گروه به مدت 8 هفته و هر هفته سه جلسه تمرين نمودند، گروه تداومي و تناوبي هوازي پروتكل‌هاي مربوطه را اجرا و طي اين مدت گروه كنترل در هيچ برنامه تمريني منظمي شركت نداشت. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه گشادي ناشي از جريان (Flow Mediated Dilation) در دو گروه تمريني (گروه تداومي (0.01=P)) و تناوبي هوازي (0.002=P) نسبت به كنترل به‌طور معني‌داري افزايش يافته بود اما تفاوت معني‌داري بين دو گروه تمرين مشاهده نشد (0.9=P) قطر پايه سرخرگ براكيال در سه گروه تفاوت معني‌داري نداشت (0.93=P). مقايسه قطر ثانويه سرخرگ براكيال در سه گروه نشان داد كه قطر ثانويه در دو گروه تمريني (گروه تداومي (0.044=P) و تناوبي هوازي (0.015=P) نسبت به كنترل) به طور معني‌داري افزايش يافته بود اما تفاوت معني‌داري بين دو گروه تمرين مشاهده نشد (0.99=P). نتيجه‌گيري: نتايج تحقيق نشان داد كه انجام تمرين تناوبي و تداومي هوازي به يك اندازه سبب ايجاد تغييرات مثبت در عملكرد اندوتليال و افزايش قطر ثانويه شريان براكيال گرديد. احتمالاً تمرين تناوبي هوازي همانند تمرين تداومي مي‌تواند به عنوان تمريني ايمن در برنامه بازتواني قلبي اين بيماران مورد استفاده قرار گيرد.