سهم پايين مسكن اجتماعي براي اقشار آسيب‌پذير

مشكل مسكن اقشار آسيب‌پذير يكي از معضلات رايج در تمام كشورهاي جهان سوم است. مفهوم سرپناه مناسب بايد از نگاه صرف فيزيكي و كالبدي خارج شود و برخلاف سياست‌‌هاي پيش‌گرفته تا امروز و در قالب تمام نيازها و ضرورت‌هاي زيست‌محيطي، فرهنگي، اجتماعي و اقتصادي ساكنان آن مناطق باشد. تنش‌ها، عدم استقبال مردم به سبب كاهش رفاه اجتماعي ناشي از سكونت در مسكن‌هاي غيراستاندارد و شهروندزدايي‌هاي صورت‌گرفته نه‌تنها بعد اجتماعي و فرهنگي جامعه را با آسيب مواجه كرده، بلكه تزلزل امنيت اقتصادي را نيز در پي داشته است. ازاين‌رو براي دفاع از اقشار كم‌درآمد و آسيب‌پذير و با هدف عدالت‌گستري در سطح جامعه، بر اساس نتايج اين پژوهش راهكارهايي مانند سرمايه‌گذاري در مسكن اجاره‌اي، همكاري اقشار آسيب‌پذير، پايبندي به برنامه‌ها، جامع‌انديشي، توجه به كيفيت اقتصادي و اجتماعي مسكن، اراده سياسي قوي و سازگار، ماليات بر خانه‌هاي خالي، هم‌نشيني مسكن اجتماعي و مسكن عادي و ارتقاي بافت فرسوده پيشنهاد مي‌شود.