بررسي رابطه بين سرمايه اجتماعي و سلامت روان در استان‌هاي ايران

زمينه و هدف: سرمايه اجتماعي با فراهم‌آوردن حمايت‌هاي عاطفي و رواني نقش مؤثري در ارتقاء سلامت روان افراد جامعه دارد. بر اين اساس، هدف اصلي اين مطالعه بررسي اثر سرمايه اجتماعي بر سلامت روان در استان‌هاي ايران بود. روش پژوهش: مطالعه توصيفي تحليلي و كاربردي حاضر با استفاده از داده‌هاي تركيبي استان‌هاي ايران به بررسي رابطه‌ بلندمدت بين شاخص‌ سلامت روان، سرمايه اجتماعي، درآمد سرانه، بيكاري، آموزش و شهرنشيني طي دوره‌ي زماني 13981385 پرداخته است. داده‌هاي مورد استفاده نيز از بانك مركزي و مركز آمار ايران گردآوري شده‌اند. به اين منظور بر اساس رهيافت پاتنام و كلمن براي اندازه‌گيري سرمايه اجتماعي، 3 سطح مشاركت، اعتماد و انسجام درنظر گرفته و به‌منظور تركيب شاخص‌هاي مورد استفاده در اين سطوح، از روش تحليل عاملي استفاده شد. همچنين، برآورد مدل با استفاده از روش گشتاورهاي تعميم‌يافته (Generalized Method of Moment: GMM) و تحليل داده‌ها به كمك نرم‌افزارهاي Eviews 9 و Stata 12 انجام شد. يافته‌ها: براساس نتايج به‌دست‌آمده از برآورد مدل، افزايش سرمايه اجتماعي، شاخص‌ سلامت روان را در استان‌هاي كشور در بلندمدت بهبود مي‌بخشد. 1 درصد افزايش در سرمايه اجتماعي، در بلند‌مدت، نرخ خودكشي را در استان‌هاي كشور، 0/27 درصد كاهش مي‌دهد. بر اساس ساير نتايج، در بلندمدت، درآمد سرانه و تحصيلات اثر مثبت و معني‌دار و نرخ بيكاري اثر منفي و معني‌دار بر سلامت روان در استان‌هاي كشور داشته است. نتيجه ‌گيري: بر اساس يافته‌هاي اين مطالعه مي‌توان گفت كه هر اندازه سرمايه اجتماعي بيش‌تري در استان‌هاي كشور وجود داشته باشد، سلامت رواني بالاتري قابل انتظار است.