بررسي مباني فقهي ناظر بر فرزندآوري و تكثير مواليد در فقه شيعه

اين نوشتار با عنايت به اختلاف نظريه‌پردازان در مسأله افزايش يا كاهش جمعيت و در پاسخ به اين سؤال است كه حكم تكثير مواليد و افزايش جمعيت در صورت تضعيف اسلام و امنيت ملي چيست؟ اين مقاله كه به روش اسنادي و با مراجعه به آيات و روايات سامان‌يافته است، با هدف تبيين و تشريح موضوع فرزندآوري و تكثير مواليد، مبتني بر مباني فقهي و اصولي و با اتكا بر نظامات فقه شيعه در راستاي اشاعه ارزش‌هاي ديني در عصر كنوني سامان پذيرفته است. يافته‌هاي تحقيق حاكي از آن است كه با تعمّق در مجموعه آيات و روايات مي‌توان اذعان نمود منظومه فكري و راهبردي شريعت اسلام در زمينه جمعيت به شكل يك قضيه حقيقي و به صورت يك خط مشي دائمي و هميشگي، همان تكاثر كمي و كيفي جمعيت، به منظور افزايش قدرت و توان جامعه اسلامي و استقرار دين حق بوده است. هم‌چنين به اقتضاي درك قطعي عقل، مطلوبيت تكثير نفوس را مي‌توان برداشت نمود و چنين استنباط كرد كه تحديد نسل مؤمنين، زماني كه موجب تضعيف اسلام گردد و امنيت ملي را به مخاطره اندازد، نه تنها جايز نيست، بلكه تكثير مواليد ضروري و لازم است.