بررسي ارتباط عوامل استرس‌زاي شغلي با متغيرهاي دموگرافيك در كاركنان مراكز بهداشتي درماني شهرستان گرگان در سال 1400

مقدمه: استرس شغلي را مي‌توان روي هم جمع شدن عامل‌هاي استرس‌زا دانست. اين مطالعه با هدف تعيين ارتباط عوامل استرس‌زاي شغلي با متغيرهاي دموگرافيك در كاركنان شبكه بهداشت و درمان شهرستان گرگان در سال 1400 انجام گرفت. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه مقطعي، ۱۹۲ نفر از كاركنان مراكز جامع سلامت شهري و روستايي، پايگاه‌هاي سلامت و خانه‌هاي بهداشت در مطالعه شركت كردند. از روش نمونه‌گيري طبقه‌اي تصادفي و براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه روا و پاياي مقياس استرس شغلي استفاده شد. داده‌ها در نرم افزار SPSS-23 و با آزمون‌هاي من‌ويتني و كروسكال واليس تحليل شدند. يافته‌ها: از كل كاركنان، 59/9 درصد زن، 34/4 درصد در گروه سني 40-31 ساله، 68/8 درصد متاهل و 50 درصد داراي تحصيلات كارشناسي بودند.  بالاترين نمره در بعد نقش (0/80 ± 3/86) و پايين‌ترين نمره در بعد ارتباط (0/78 ± 2/40) بود. نمره كلي استرس شغلي 2/65 ± 22/06 بدست آمد. بين گروه سني با ميزان استرس شغلي در كاركنان مراكز بهداشتي درماني شهرستان گرگان در سال 1400 ارتباط معناداري مشاهده شد (0/032 = P). همچنين ساير متغيرهاي دموگرافيك ارتباط معناداري با ميزان استرس شغلي نداشتند (0/05 P). نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه حاضر بيانگر سطح متوسط نمره كلي مقياس عوامل تنش‌زاي شغلي در كاركنان مراكز بهداشتي بود. بنابراين ضروري است تا با بررسي ميزان شيوع اختلالات رواني و شناسايي عوامل موثر بر آن در كاركنان و با انجام مداخلات لازم در جهت بهبود وضعيت رواني آنان اقدام و از افزايش و شيوع آن پيشگيري نمود.