بررسي مدل ميانجيگرانه‌ي بهزيستي روانشناختي در ارتباط بين هوش موفق و سازگاري هيجاني با خودتنظيمي يادگيري

زمينه و هدف: دانش آموزان داراي خودتنظيمي تحصيلي يادگيرندگاني سخت كوش و مبتكر هستند و در برخورد با مسائل و مشكلات به سادگي دست از تلاش برنمي دارند، آنان يادگيري را فرايندي فعال قلمداد مي كنند كه در جريان آن مي بايست مقداري از مسئوليت آن را بپذيرند و در صورت مواجهه با مشكلات مي كوشند بفهمند براي حل آن به چه چيزي نياز دارند. هدف از پژوهش حاضر بررسي تدوين مدل خودتنظيمي يادگيري بر اساس هوش موفق و سازگاري هيجاني با نقش واسطه اي بهزيستي روانشناختي مي باشد. مواد و روش‌ها: روش پژوهش از نوع همبستگي و جامعه آماري پژوهش حاضر دانش آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه دوم تهران بودند كه 456 نفر از آنها به صورت خوشه اي چند مرحله اي انتخاب گرديد و از آنها خواسته شد كه پرسشنامه هاي خودتنظيمي يادگيري (SRQ-A)؛ پرسشنامه هوش موفق، پرسشنامه بهزيستي روانشناختي و مقياس سازگاري هيجاني(EAM) را تكميل نمايند. نتايج به دست آمده با استفاده از نرم افزار AMOS و روش تحليل مسير مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج به دست آمده نشان داد كه سازگاري هيجاني و هوش موفق با ميانجيگري بهزيستي روانشناختي به صورت مثبت و معني دار (0/01 p) خودتنظيمي يادگيري را پيش بيني مي نمايند. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج پژوهش حاضر مي توان مطرح كرد كه هر چقدر هوش موفق و سازگاري هيجاني بالاتر باشد به صورت مستقيم و ميانجيگري بهزيستي روانشناختي روي ارتقاء خودتنظيمي يادگيري اثر مثبت و معني داري دارند به همين خاطر والدين و مسئولين آموزشي جهت تقويت خودتنظيمي تحصيلي بايد محيط هاي غني براي تقويت اين سه مولفه فراهم نمايند.