اثربخشي آموزش مهارت‌هاي زندگي مبتني بر ذهن آگاهي بر بهزيستي روانشناختي و نگرش والدين كودكان كم‌توان ذهني آموزش‌پذير

زمينه: نقش والدين در بهبود كيفيت زندگي كودكان كم‌توان ذهني كاملا روشن است. مطالعات نشان مي دهد ارتقاي سطح مهارت هاي زندگي مادران مي تواند به بهزيستي و كيفيت زندگي اين كودكان و والدين آن ها منجر شود. بنابراين انجام پژوهش هاي كنترل شده در اين حوزه ضروري و داراي اولويت است. هدف: پژوهش حاضر با هدف شناسايي اثربخشي آموزش مهارت‌هاي زندگي مبتني بر ذهن‌آگاهي بر بهزيستي روانشناختي و نگرش والدين كودكان كم‌توان ذهني آموزش‌پذير انجام شد. روش: طرح پژوهش حاضر شبه‌آزمايشي و از نوع پيش‌آزمون پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش والدين كودكان كم‌توان ذهني بودند كه در سال 1400-99 در شيراز مشغول به آموزش بودند. نمونه پژوهش 30 نفر والدين داراي فرزند كم‌توان ذهني بودند كه به صورت در دسترس انتخاب شدند و سپس به‌شيوه تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و گواه (15 نفر) قرار گرفتند. داده‌هاي پژوهش با استفاده از پرسشنامه بهزيستي روانشناختي و پرسشنامه نگرش والدين گردآوري شد. داده‌هاي پژوهش با استفاده از تحليل كواريانس چند‌متغيري و تك‌متغيري و نرم‌افزار SPSS-22 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد كه آموزش مهارت‌هاي زندگي مبتني بر ذهن‌آگاهي بر بهبود تسط خود، پذيرش خود و داشتن هدف اثر معناداري داشته است. همچنين نتايج نشان داد كه آموزش مهارت‌هاي زندگي مبتني بر ذهن‌آگاهي بر ابعاد پذيرش محبت، نااميدي و حمايت افراطي نگرش والدين كودكان كم‌توان ذهني آموزش‌پذير تأثير معناداري داشته است. نتيجه‌گيري: با توجه به اثربخشي آموزش مهارت‌هاي زندگي مبتني بر ذهن‌آگاهي بر بهزيستي روانشناختي و نگرش والدين كودكان كم‌توان ذهني آموزش‌پذير در پژوهش حاضر، توجه بيشتر به آن در حوزه پژوهش و آموزش به خانواده‌هاي داراي كودكان كم‌توان ذهني كاربردي به نظر مي‌رسد.