مؤلفه‌هاي سلامت روابط اجتماعي در قرآن كريم با تأكيد بر روابط ميان‌فردي

انسان موجودي است كه بايد اجتماعي زندگي كند. اين مسئله را فطرت و خرد همۀ انسان‌ها تأييد مي‌كند. ايجاد و تداوم روابط صحيح اجتماعي اهميت بسزايي در هويت‌يابي افراد، بهبود كيفيت زندگي، شكوفايي نيروها، افزايش بهره‌وري و درنتيجه سلامت اجتماعي دارد. هدف اصلي اين پژوهش تبيين مؤلفه‌هاي سلامت روابط اجتماعي در قرآن كريم و كمك به كاربردي‌سازي آن در جامعه، متناسب با پيشرفت‌هاي علميِ گسترده در حوزۀ علوم اجتماعي و روان‌شناسي است. رابطه با ديگران بخش اعظم فعاليت‌هاي روزانه و معمول افراد را به خود اختصاص مي‌دهد و موفقيت در آن تا حدود زيادي پيش‌بيني‌كنندۀ سلامت روان افراد جامعه است؛ ازاين‌رو پژوهش حاضر مي‌كوشد با استفاده از روش تحليل محتوا و با شناسايي مؤلفه‌هاي روابط اجتماعي مطلوب، دريچه‌اي فراروي خواننده گشوده و از اين طريق، قدمي در راه گسترش روابط اجتماعي از بعد كمّي و ارتقاي سطح روابط از بعد كيفي بردارد. يافته‌ها در سه بخش روان‌شناختي، هيجاني و اخلاقي به مباحثي مانند خودآگاهي، خودكارآمدي، خودمهارگري، تاب‌آوري، قاعدۀ طلايي پرداخته و نقش آن‌ها در سلامت تعاملات اجتماعي را بررسي ‌مي‌كند.