توسعه تجديدپذير‌ها در ايران - انتخاب يا ضرورت؟

همواره در روند رشد و توسعه اقتصادي، از انرژي به عنوان نيروي محركه‌اي در جهت تسريع اين فرآيند نامبرده شده است.  با توجه به ذخاير محدود انرژي‌هاي فسيلي در جهان فعلي، ديگر نمي‌توان تنها به اين منابع انرژي متكي بود؛ از طرفي روند پايدار رشد مصرف انرژي در كشور، محدوديت منابع مالي و تفكيك ناپذيري سرمايه‌گذاري براي توسعه انرژي‌هاي فسيلي، نياز بالاي آب براي توسعه اين نوع انرژي‌ها (به‌ويژه در تبديل آنها به برق)، آسيب‌پذيري كشور در اثر تمركز شديد مبادي توليد و پالايش و خطوط انتقال و توزيع نفت و گاز، اشتغال زايي پايين صنايع مرتبط با انرژي‌هاي فسيلي در كنار آلودگي‌هاي شديد حاصل از مصرف سوخت‌هاي فسيلي، همگي مشكلات و چالش‌هايي هستند كه ادامه تكيه بر انرژي‌هاي فسيلي در كشور را زيرسوال برده و حركت كشور به سمت انرژي‌هاي تجديدپذير را اجتناب ناپذير كرده است. اين در حالي است كه عليرغم تاكيدات سياستي و تكاليف قانوني موجود، همچنان سهم انرژي‌هاي تجديدپذير از كل عرضه انرژي كشور بسيار پايين و عقب تر از برنامه‌هاي مصوب مي‌باشد. در اين مقاله با ارايه دلايل و شواهد كمّي نشان داده مي‌شود كه توسعه انرژي‌هاي تجديدپذير در ايران، ديگر يك انتخاب از ميان چندين انتخاب نيست، بلكه در عمل تبديل به يك ضرورت سياستي شده است.