تحليل نسبت شريعت و قانون از ديدگاه ثقه‌الاسلام تبريزي

در عصر قاجار براي اولين بار تعابير و كلماتي وارد ادبيات سياسي و اجتماعي ايران شد كه از يك سو نشانۀ آشنايي ما با غرب بود و از سوي ديگر باعث تحول در تعابير و مفاهيم گذشته شد. كاربرد اين تعابير و تركيبات از سوي روشنفكران و روحانيون مؤثر در مشروطه بيشتر نمايان بود. مهم‌ترين واژه و تعبير اين دوره يا چالش فكري رابطه «شريعت» و «قانون» بود كه در نوشته‎ها و روزنامه‎هاي آن دوره از سوي روشنفكران و انديشمندان به جامعه انتقال يافت. اين مفاهيم جديد را روحانيون نيز در انديشه‎هاي خود به كار بردند. در پژوهش حاضر با مطالعۀ آثار و كتاب‌هاي ثقه‎الاسلام تبريزي دربارۀ اصول اعتقادي، انديشه‎هاي جديد و افكار مدرن وي، نسبت جايگاه شريعت و قانون مورد بررسي قرار گرفته است. مفهوم قانون در باور او نه‌تنها در تضاد با پايه‎هاي اساسي شريعت و اصول مذهبي نيست بلكه همسو با آن و مورد تأييد اصول دين نيز مي‎باشد. متدولوژي اين پژوهش تحليلي - تبييني است.