مقايسه اثر آني و هشت هفته تمرينات در آب و تراباند بر نرخ بارگذاري، ايمپالس و گشتاور آزاد در افراد داراي پاي پرونيت هنگام راه‌رفتن: يك مطالعه كار آزمايي باليني

زمينه و هدف: مفصل مچ پا به‌خاطر تحمل وزن يكي از آسيب‌پذيرترين مفاصل بدن است. پاي پرونيت، يك نوع ناهنجاري است كه باعث كاهش ارتفاع قوس طولي داخلي هنگام تحمل وزن بدن مي‌گردد و يكي از شايع‌ترين عارضه‌هاي اندام تحتاني است. اين مطالعه به منظور مقايسه اثر آني و 8 هفته تمرينات در آب و تراباند بر نرخ بارگذاري، ايمپالس و گشتاور آزاد در افراد داراي پاي پرونيت هنگام راه‌رفتن انجام شد.روش بررسي: اين كارآزمايي باليني روي 45 دانشجوي پسر دانشگاه محقق اردبيلي داراي پاي پرونيت انجام شد. آزمودني‌ها به صورت تصادفي در سه گروه 15 نفري كنترل، تراباند و تمرين در آب قرار گرفتند. گروه مدخله به مدت 8 هفته تمرينات را اجرا نمودند و اثر آني و طولاني مدت تمرينات مورد مقايسه قرار گرفت.يافته‌ها: اوج مثبت و منفي گشتاور آزاد، نرخ بارگذاري عمودي، ايمپالس عمودي در گروه تمرين در آب پس از 8 هفته در مقايسه با پيش‌آزمون و آني، كاهش آماري معني‌داري يافت (P 0.05). همچنين ايمپالس راستاي داخلي-خارجي در گروه تمرين در آب پس از 8 هفته در مقايسه با پيش‌آزمون و آني، افزايش آماري معني‌داري يافت (P 0.05). به علاوه اوج مثبت گشتاور آزاد، ايمپالس عمودي در گروه تراباند پس از 8 هفته در مقايسه با پيش‌آزمون و آني، كاهش آماري معني‌داري نشان داد (P 0.05). همچنين نرخ بارگذاري در گروه تراباند آني و پس از 8 هفته در مقايسه با پيش‌آزمون كاهش آماري معني‌داري يافت (P 0.05).نتيجه‌گيري: تمرينات در آب و تراباند بعد از 8 هفته مي‌تواند اثرگذاري بهتري بر نرخ بارگذاري، گشتاور آزاد و ايمپالس در افراد مبتلا به پاي پرونيت طي راه‌رفتن داشته باشد.