اثر تمرين استقامتي و بره‌موم در برابر استرس اكسايشي و سلولي ميوكارد و بيان ژن‌هاي HSP72 و NF-kB در موش‌هاي صحرايي اوركتومي ديابتي شده با استروپتوزتوسين

زمينه و هدف: باتوجه به نقش رژيم غذايي مناسب و استفاده از آنتي‌اكسيدان‌هاي طبيعي در كنار فعاليت ورزشي، توجه محققين براي بهره‌گيري بيشتر از اثرات تمرين براي بهبود متابوليسم سلولي جلب شده است. علي‌رغم نقش مطلوب تمرينات ورزشي و استفاده از آنتي‌اكسيدان‌ها بر سلامت قلب، اثر همزمان تمرينات ورزشي و مصرف بره‌موم (تهيه شده توسط زنبور عسل)، هنوز شناخته نشده است. اين مطالعه به منظور تعيين اثر تمرين استقامتي و بره‌موم در برابر استرس اكسايشي و سلولي ميوكارد و بيان ژن‌هاي HSP72 و NF-kB در موش‌هاي صحرايي اوركتومي ديابتي شده با استروپتوزتوسين انجام شد.روش بررسي: اين مطالعه تجربي روي 36 سر موش صحرايي ماده نژاد اسپراگو-داولي با سن 12 تا 16 هفته و وزن 220 تا 250 گرم انجام شد. تعداد 6 سر موش صحرايي در گروه كنترل سالم (HC) قرار گرفتند. 30 سر موش صحرايي اوركتومي شده با تزريق تك دوز صفاقي استروپتوزتوسين (mg/kg 40) ديابتي شدند. سپس حيوانات اوركتومي ديابتي شده به 5 گروه 6 تايي شامل كنترل اوركتومي ديابتي، شم، بره‌موم، تمرين استقامتي و تمرين استقامتي + بره‌موم تقسيم شدند. گروه‌هاي تمرين استقامتي و تمرين استقامتي + بره‌موم به مدت 8 هفته، 5 جلسه در هفته با 75-55 درصد سرعت بيشينه تمرين كردند. گروه‌هاي بره‌موم و تمرين استقامتي + بره‌موم ، بره‌موم را mg/kg/day 100 به صورت تزريق صفاقي دريافت كردند. سپس سطح PAB (Pro-oxidant-antioxidant balance) و بيان ژن‌هاي HSP72 و NF-kB سنجيده شدند.يافته‌ها: در گروه‌هاي بره‌موم، تمرين استقامتي و تمرين استقامتي + بره‌موم مقادير بيان ژني HSP72 به‌طور معني‌داري بالاتر و مقادير NF-kB و MDA به طور معني‌داري كمتر از گروه كنترل اوركتومي ديابتي تعيين شد (P 0.05). مقادير HSP72 در گروه‌هاي تمرين استقامتي و تمرين استقامتي + بره‌موم به‌طور معني‌داري بالاتر از گروه بره‌موم و مقادير NF-kB در گروه‌هاي تمرين استقامتي و تمرين استقامتي + بره‌موم به‌طور معني‌داري كمتر از گروه بره‌موم تعيين شد (P 0.05). همچنين مقادير PAB در گروه‌هاي تمرين استقامتي و تمرين استقامتي + بره‌موم به‌طور معني‌داري كمتر از گروه كنترل اوركتومي ديابتي بود (P 0.05).نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد تمرين و مصرف بره‌موم به‌طور سينرژيستي موجب بهبود مسير محافظتي HSP72 و كاهش استرس اكسيداتيو در بافت قلب متعاقب شرايط نقص عملكرد استروژن و ديابت مي‌گردد. هر چند اثر تعاملي اين دو به انجام تمرين استقامتي وابسته است.