اثر هشت هفته تمرينات بازتواني تنفسي بر شاخص‌هاي تنفسي و عملكردي در بيماران مبتلا به كوويد-19 مراجعه‌كننده به بيمارستان شهيد بهشتي كاشان

سابقه و هدف: مطالعات نادري در ارتباط با مرحله بازتواني تنفسي در بيماران مبتلا به كوويد-19 انجام شده است. مواد و روش‌ها: در اين كارآزمايي باليني تصادفي كنترل‌شده، 30  نفر بيمار بهبوديافته از كوويد-19 به‌صورت تصادفي به دو گروه كنترل و مداخله تقسيم شدند. افراد گروه مداخله در دو دوره، 4 هفته به انجام تمرينات بازتواني تنفسي پرداختند. حجم بازدم اجباري در ثانيه اوّل (FEV1)، ظرفيت حياتي (FVC)، نسبت حجم بازدم اجباري در ثانيه اوّل به ظرفيت حياتي اجباري (FEV1/FVC) و اوج جريان بازدمي (PEF) با استفاده از اسپيرومتري و همچنين تست مسافت پيموده‌شده در 6 دقيقه، ضربان قلب و سطح اكسيژن خون اندازه‌گيري شد. نتايج: 28 شركت‌كننده مطالعه را به پايان رساندند. در گروه مداخله FVCact, FEV1act, FEV1pred, FEV1/FVCact, FEV1/FVCPred  بهبود معناداري نسبت به گروه كنترل داشتند (Ptime*group FVCact = 0/01، 0/001 Ptime*group FEV1act ، 0/001 Ptime*group FEV1pred ،0/01Ptime*group FEV1/FVCact= Ptime*group ، 0/01Ptime*group FEV1/FVCpred ). علاوه‌براين، تغييرات در FVCpred و PEFact پس از تعديل عوامل مخدوشگر معنادار شدند (0/05Ptime*group FVCpred= 0/03Ptime*group PEFact=). در پايان، هيچ تفاوت معناداري در ضربان قلب استراحتي (0/55=Ptime*group)، ضربان قلب پس از راه رفتن (0/61=Ptime*group)، مسافت پيموده‌شده (0/41=Ptime*group) و PEFpred (0/09=Ptime*group) در طول مطالعه بين دو گروه ديده نشد. نتيجه‌گيري: تمرينات بازتواني تنفسي، بهبود معناداري درFVC, FEV1, FEV1/FVC  و PEFact دارد؛ درحالي‌كه هيچ تغيير معناداري در PEFpred ، ضربان قلب استراحتي، ضربان قلب پس از راه رفتن و مسافت پيموده‌شده در 6 دقيقه، پس از 8 هفته تمرين ديده نشد. البته مطالعات بيشتري براي اثبات اين يافته‌ها نياز است.