اثربخشي تركيبي رفتاردرماني ديالكتيكي و طرحواره‌درماني بر تنظيم هيجان و كاهش اضطراب

سابقه و هدف: تجارب هيجاني در زمان نامناسب و مكان نامطلوب با شدت و دامنه غيرمنطقي، مي‌توانند زمينه‌ساز ظهور و تداوم آسيب‌ رواني به‌ويژه اضطراب شوند. بنابراين مطالعه حاضر با هدف بررسي اثربخشي مداخله تركيبي رفتاردرماني ديالكتيكي و طرحواره‌درماني در بهبود بيماران مبتلا به بي‌نظمي هيجان و اضطراب انجام شد. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع طرح‌هاي مطالعه موردي بود. سه شركت‌كننده به‌روش نمونه‌گيري هدفمند و براساس احراز نمره 15 و بالاتر در مقياس اضطراب (پرسشنامه لاويبوند) و طرحواره (پرسشنامه يانگ) و نمره بالاتر از نمره ميانگين (پرسشنامه تنظيم هيجان گرتز و رومر) انتخاب شدند و در طي 28 جلسه 60دقيقه‌اي شركت كردند. تحليل داده‌ها از طريق تحليل ديداري، ترسيم نمودار، درصد داده‌هاي همپوش و غيرهمپوش انجام و به‌منظور تعيين معناداري باليني از شاخص درصد بهبود و اندازه اثر استفاده شد. نتايج: يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه اثربخشي تركيبي رفتاردرماني ديالكتيكي و طرحواره‌درماني در تنظيم هيجان و كاهش اضطراب مؤثر بوده است و بهبود آزمودني‌ها در تنظيم هيجان به‌ترتيب 44/43، 47/3 و 38/5 و در كاهش اضطراب 58/3، 45/5 و 33/3 به‌دست آمد. نتيجه‌گيري: طرحواره‌هاي ناسازگار بين ‌فردي باعث مي‌شوند افراد منابع شناختي لازم را براي آرام‌سازي خود از دست بدهند و با وجود يادگيري مهارت‌هاي آرامش‌بخشي، باز هم نتوانند به‌تنهايي اضطراب و آشفتگي خود را كم كنند. بنابراين به‌نظر مي‌رسد مداخله تركيبي رفتاردرماني ديالكتيكي و طرحواره‌درماني، روشي مؤثر بر تنظيم هيجان و كاهش اضطراب باشد.